- Digitale telecommunicatie representeert informatie met discrete waarden (bits), waardoor de bandbreedte wordt geoptimaliseerd en grote hoeveelheden informatie over lange afstanden kunnen worden getransporteerd.
- Ze gebruiken analoog-digitaalomzetters en modems om analoge signalen te bemonsteren, digitale pakketten te creëren en deze via kabels, glasvezel of golven te verzenden.
- Op de bestemming assembleert de ontvanger de pakketten opnieuw en past upsampling toe met een laagdoorlaatfilter om het oorspronkelijke signaal te herstellen.
- De T1/E1- en T3/E3-interfaces maken gebruik van lijncodering en PAM en bieden capaciteiten van circa 1,544 Mbps tot circa 44,736 Mbps voor digitaal spraak- en gegevenstransport.
Digitale telecommunicatie is een methode voor gegevensoverdracht waarbij informatie wordt weergegeven als discrete waarden, in plaats van dat deze als een analoog signaal wordt verzonden. Digitale transmissiemethoden zijn vaak efficiënter dan analoge, omdat ze minder bandbreedte nodig hebben voor dezelfde hoeveelheid informatie; Hierdoor zijn digitale transmissies geschikter voor het transporteren van grote hoeveelheden data over lange afstanden. De term 'digitaal' verwijst niet alleen naar signalering met behulp van binaire cijfers, maar naar elk type signaal dat kan worden gecodeerd met behulp van binaire cijfers (bits), zoals getallen of teksttekens.
Digitale telecommunicatie
Digitale transmissie waarbij gegevens via een digitaal signaal worden overgebracht.
Digitale telecommunicatie is een vorm van digitale transmissie waarbij gegevens via een digitaal signaal worden overgedragen. Digitale signalen zijn discreet , in tegenstelling tot analoge signalen, die continu zijn. Terwijl een analoge golfvorm continu varieert in tijd en ruimte, blijft de amplitude constant op alle punten langs de lengte (of hoogte). In tegenstelling tot deze vloeiende verandering tussen punten in tijd en ruimte, is het discrete karakter van digitale signalen : ze hebben slechts één waarde op elk gegeven moment of plaats; er zijn geen tussenliggende waarden tussen die twee uitersten, alleen nul of één (of uit).
Bij digitale telecommunicatie wordt gebruikgemaakt van een analoog-naar-digitaalconverter (ADC) en een modulator/demodulatorpaar (modem) om een reeks digitale datapakketten te creëren uit een analoog signaal, zoals spraak- of videodatastromen. Deze kunnen vervolgens via kabels worden verzonden in plaats van via de lucht, zoals tegenwoordig gebeurt bij AM-radiosignalen.
Informatie als afzonderlijke eenheden
Digitale telecommunicatie verzendt informatie in discrete eenheden, in tegenstelling tot analoge signalen waarbij informatie continu is.
In digitale communicatie wordt informatie gecodeerd als een reeks bits of bytes. Elke bit heeft slechts twee mogelijke toestanden: 0 of 1; aan of uit; hoge spanning of lage spanning (enzovoort). Dit maakt een efficiëntere transmissie over lange afstanden en via verschillende soorten media mogelijk, zoals koperkabels, glasvezel en draadloze kanalen zoals satellietverbindingen.
Analoog-digitaal converter
Bij digitale transmissie samplet een analoog-naar-digitaalconverter met regelmatige tussenpozen spraak of andere soorten audio (zoals muziekuitvoeringen of natuurgeluiden) om een reeks digitale datapakketten te creëren.
De bemonsteringsfrequentie bepaalt het aantal pakketten dat per seconde kan worden verzonden, ook wel de bitsnelheid genoemd. Als de bemonsteringsfrequentie bijvoorbeeld 8 kHz is en de bitsnelheid 64 kbps (kilobits per seconde), kunnen er elke seconde 64.000 bits via de netwerkverbinding worden verzonden.
Deze pakketten worden vervolgens via een kanaal verzonden, waar ze worden ontvangen en door een ontvanger weer in hun oorspronkelijke vorm worden samengevoegd. Deze ontvanger gebruikt een upsamplingprocedure om het pakket met behulp van een laagdoorlaatfilter weer in zijn oorspronkelijke vorm om te zetten.
Digitale telecommunicatie kan op veel verschillende manieren worden gebruikt om gegevens te verzenden. De interfaces van sommige soorten apparatuur die in communicatietechnologieën worden gebruikt, worden ook wel " digitale interfaces " genoemd, zoals T1/E1- en E3/T3-dragers.
Digitale signalen worden via een kanaal verzonden. De ontvanger ontvangt ze en zet ze weer om in hun oorspronkelijke vorm. De ontvanger gebruikt een omgekeerde procedure, genaamd 'up-sampling', om het pakket terug te converteren naar de oorspronkelijke vorm. Dit wordt bereikt door gebruik te maken van een laagdoorlaatfilter.
Digitale interfaces
De interfaces van bepaalde apparatuur die in communicatietechnologieën wordt gebruikt, worden 'digitale interfaces' genoemd. Dit betekent dat ze digitale signalen gebruiken in plaats van analoge signalen via kabels of transmissiemedia. Twee veelvoorkomende typen digitale interfaces zijn T1/E1- en E3/T3-dragers, die een payloaddichtheid van 56 kbit/s hebben. Ze vormen de essentie van digitale telecommunicatie.
Zowel T1 (Transmission Layer 1) als E1 (Data Link Layer 1) zijn digitale communicatiesystemen die worden gebruikt voor het verzenden van telefoon- en datasignalen. T1 heeft een datatransmissiecapaciteit van 1,544 megabit per seconde (Mbps), terwijl E1 een capaciteit heeft van 2,048 Mbps. Beide systemen gebruiken een frequentiemodulatietechniek genaamd " 8-state bipolar line code " om een digitaal signaal te creëren dat via een fysiek medium naar de bestemming kan worden verzonden.
De E3- en T3-dragers zijn varianten met een hogere capaciteit van de Layer 1-transportsystemen. De T3-drager kan tot 44,736 Mbps transporteren, terwijl de E3-drager tot 34,368 Mbps kan transporteren. Beide dragers gebruiken een amplitudemodulatietechniek genaamd puls-amplitudemodulatie (PAM) om een digitaal signaal te creëren dat over een fysiek medium kan worden verzonden.
Samenvattend zijn digitale interfaces zoals T1/E1- en E3/T3-dragers digitale communicatiesystemen die digitale signalen en modulatietechnieken gebruiken om data over fysieke media te transporteren. Ze bieden een grotere capaciteit dan oudere Layer 1- transportsystemen en blijven belangrijk in moderne communicatietechnologieën.
Digitale telecommunicatie verzendt gegevens op veel verschillende manieren
Ze kunnen op veel verschillende manieren worden gebruikt om gegevens te verzenden. Digitale telecommunicatie is een vorm van digitale transmissie waarbij gegevens via een digitaal signaal worden getransporteerd. In tegenstelling tot analoge signalen, waarbij de informatie continu is en voortdurend varieert in de tijd, zijn digitale signalen discreet en gebruiken ze een vast aantal afzonderlijke waarden (meestal 2 of meer) gedurende hun duur.
Het woord "digitaal" komt van " digit " , wat vinger betekent; daarom gebruikt dit type transmissie vingers, enen en nullen, in plaats van fysieke impulsen (zoals die geproduceerd door een oscillator) als informatiedragers.
Conclusie
Digitale telecommunicatie is een vorm van digitale transmissie waarbij gegevens via een digitaal signaal worden overgedragen. Digitale telecommunicatie kan op veel verschillende manieren worden gebruikt om gegevens te verzenden.