- Znajomość polecenia mv umożliwi Ci szybką i bezpieczną zmianę nazw oraz przenoszenie folderów i plików w systemie Linux, zarówno lokalnie, jak i na serwerach zdalnych.
- Polecenia cp i rm uzupełniają polecenie mv, umożliwiając kopiowanie, usuwanie i przeorganizowywanie całych katalogów, korzystając z opcji takich jak -r, -i, -fy i -v.
- Narzędzie do zmiany nazw i pętle powłoki ułatwiają masową zmianę nazw plików przy użyciu wzorców i wyrażeń regularnych.
- Kluczem do uniknięcia utraty danych jest używanie prawidłowych ścieżek, sprawdzanie za pomocą polecenia ls oraz ostrożne używanie symboli wieloznacznych i opcji destrukcyjnych.
Jeśli pracujesz z serwerami lub rozwijasz projekty w systemie Linux, prędzej czy później będziesz musiał zmieniać nazwy folderów i plików w terminalu . Brzmi to dość prosto, ale na początku nawigowanie po poleceniach, ścieżkach i opcjach może być zniechęcające, zwłaszcza jeśli korzystasz ze środowiska graficznego, takiego jak GNOME, KDE lub podobnego, i jesteś bardziej przyzwyczajony do menedżera plików.
Dobra wiadomość jest taka, że w Linuksie wszystko to można rozwiązać za pomocą kilku skutecznych poleceń. Rozumiejąc, jak działają polecenia `mv`, `cp`, `rm` i narzędzie `rename` , zyskasz pełną kontrolę nad zmianą nazw, przenoszeniem, kopiowaniem i zarządzaniem katalogami, zarówno na komputerze lokalnym, jak i na serwerach zdalnych przez SSH.
Podstawowe koncepcje: katalogi, ścieżki i terminal w systemie Linux
Zanim cokolwiek zaczniesz, ważne jest, aby dokładnie zrozumieć, czym jest folder w Linuksie: wewnętrznie katalog to specjalny typ pliku , który przechowuje indeks nazw plików i podkatalogów, które zawiera. Innymi słowy, zmieniając nazwę folderu, nie kopiujemy ani nie modyfikujemy jego zawartości; zmieniamy jedynie nazwę indeksu.
W systemie Linux struktura systemu plików jest hierarchiczna, więc ścieżki mogą być bezwzględne lub względne . Ścieżka bezwzględna zawsze zaczyna się od / (na przykład /home/user/project ), natomiast ścieżka względna jest interpretowana na podstawie bieżącego katalogu (na przykład project/img , jeśli jesteś już w /home/user).
Do nawigacji po tej strukturze używamy terminala. ` cd` zmienia katalogi, ` pwd` pokazuje dokładną ścieżkę, a `ls` wyświetla zawartość. Te trzy polecenia są niezbędne, aby upewnić się, że poniższe przykłady zmiany nazw nie spowodują błędów ścieżki.
Podczas pracy na serwerach, zwłaszcza w tworzeniu stron internetowych, bardzo często łączymy się przez SSH: `ssh użytkownik@serwer` . Po połączeniu wszystkie operacje z `mv`, `cp`, `rm` i `rename` działają tak samo, jak na komputerze lokalnym, z tą różnicą, że teraz dotyczą plików na serwerze zdalnym.
Polecenie mv: przenoszenie i zmiana nazw katalogów w systemie Linux
Kluczowym narzędziem do zmiany nazw folderów w Linuksie jest polecenie `mv` , skrót od „move” (przenieś). Jego podstawową funkcją jest przenoszenie plików i katalogów, ale doskonale sprawdza się również w przypadku zmiany nazw bez konieczności fizycznego przenoszenia.
Ogólna składnia polecenia mv jest bardzo prosta: mv ŹRÓDŁO CEL . Parametr ŹRÓDŁO to plik lub folder, który już istnieje, natomiast CEL to nowa nazwa lub ścieżka (oraz nazwa), do której chcemy go przenieść lub zmienić nazwę.
Jeśli chcesz zobaczyć wszystkie dostępne opcje, możesz uruchomić polecenie `mv --help` w terminalu. Zobaczysz coś w rodzaju `mv ... ` wraz z listą parametrów i flag, które dostosowują działanie polecenia do Twoich potrzeb.
Najczęściej używanymi opcjami `mv` podczas pracy z katalogami i plikami są `-f`, `-i`, `-u` i `-v` . Nie są one obowiązkowe, ale zapewniają znaczną kontrolę i bezpieczeństwo, zwłaszcza gdy istnieje ryzyko przypadkowego nadpisania czegoś ważnego.
Więcej przydatnych opcji polecenia mv
Kiedy zaczynasz zmieniać nazwy i przenosić rzeczy z konsoli, najstraszniejszą rzeczą jest przypadkowe nadpisanie pliku lub folderu . Dlatego warto zapamiętać kilka flag `mv`, ponieważ będziesz ich często używać.
Z opcją -i (interaktywną), mv zapyta Cię przed nadpisaniem istniejącego katalogu docelowego. Na przykład, jeśli katalog docelowy ma taką samą nazwę jak ten, który chcesz przenieść, mv poprosi o potwierdzenie i możesz wpisać t/n , aby kontynuować lub anulować.
Flaga -f (force) działa dokładnie odwrotnie: nie pyta o nic i nadpisuje bezkrytycznie . Jest przydatna w zautomatyzowanych skryptach lub gdy masz pewność, że cel można nadpisać, ale nie jest dobrym pomysłem, aby używać jej lekkomyślnie, jeśli wciąż się uczysz.
Opcja -u spowoduje przeniesienie lub zmianę nazwy pliku źródłowego tylko wtedy, gdy plik źródłowy jest nowszy niż plik docelowy lub gdy plik docelowy jeszcze nie istnieje. Jest to przydatne, jeśli synchronizujesz katalogi i chcesz uniknąć niepotrzebnych zamian.
Wreszcie, opcja -v (verbose) sprawia, że mv wyświetla, co robi na każdym kroku. Oznacza to, że zobaczysz wiersze takie jak „zmieniona nazwa” 'img' -> 'images' , co jest bardzo przydatne do śledzenia operacji na wielu plikach.
Jak zmienić nazwę folderu w systemie Linux za pomocą mv
Aby zmienić nazwę katalogu bez przenoszenia go, wystarczy podać aktualną i nową nazwę. Podstawowa metoda to `mv stary_folder nowy_folder` , zawsze w katalogu nadrzędnym tego folderu.
Wyobraź sobie, że masz w swoim projekcie folder o nazwie img i chcesz zmienić jego nazwę na images . Jeśli jesteś już w katalogu projektu, po prostu uruchom polecenie mv img images i w mgnieniu oka pożegnasz się ze starą nazwą.
Aby uzyskać bardziej szczegółowy przykład, możesz najpierw wyświetlić zawartość poleceniem `ls -l` , sprawdzić katalog `img` , uruchomić polecenie `mv -v img images` , a następnie ponownie sprawdzić poleceniem `ls -l`, czy wyświetla się tylko `images` . Sufiks `-v` wyświetli komunikat o zmianie nazwy, aby wyeliminować wszelkie pomyłki.
Warto zwrócić uwagę na szczegół, który często na początku wprowadza w błąd: podczas zmiany nazwy katalogu nie dodaje się znaku „/” . Oznacza to, że pisze się „mv img images ” , a nie „mv img/ images/” , ponieważ w tym kontekście końcowy ukośnik nie jest konieczny i może prowadzić do błędów, jeśli pomyli się go z innymi ścieżkami.
Jednoczesna zmiana nazwy i przeniesienie folderu
Jedną z zalet `mv` jest to, że pozwala przenieść katalog do innej lokalizacji i jednocześnie zmienić jego nazwę, a wszystko to za pomocą jednego polecenia. Jest to niezwykle przydatne podczas reorganizacji dużego projektu lub porządkowania struktury serwera.
Załóżmy, że masz folder o nazwie StaryProjekt w bieżącym katalogu i chcesz go przenieść do /home/user/Workspace , zmieniając jego nazwę na NowyProjekt . Polecenie wyglądałoby następująco: mv StaryProjekt /home/user/Workspace/NowyProjekt.
Jeśli chcesz po prostu przejść o jeden poziom wyżej w hierarchii, zachowując nazwę, możesz użyć ścieżek względnych. Na przykład, aby przenieść folder img do katalogu nadrzędnego bez zmiany jego nazwy, wystarczy użyć polecenia `mv img ../img` . W tym przypadku `..` oznacza „katalog powyżej”.
Możesz również przenieść go do innego folderu i zmienić jego nazwę. Jeśli w projekcie znajduje się folder „files” i chcesz zmienić nazwę pliku „img ” w folderze „files”, użyj polecenia ` mv img files/images` . Po uruchomieniu, ścieżka docelowa będzie wyglądać mniej więcej tak `./ files/images`.
Pamiętaj, że gdy przenosisz katalog między lokalizacjami, a system plików źródłowy i docelowy są takie same, `mv` bardzo szybko zmienia odniesienie; jeśli jednak znajdują się w różnych systemach plików , operacja jest równoważna ze skopiowaniem całej zawartości, a następnie usunięciem oryginału, co może zająć trochę czasu, jeśli folder jest duży.
Zmiana nazw katalogów i plików na serwerach zdalnych za pomocą protokołu SSH
W środowiskach webowych i produkcyjnych bardzo często pracuje się na serwerach Linux, do których dostęp odbywa się przez SSH. Od tego momentu wszystkie polecenia wykonywane w terminalu wpływają na pliki serwera, więc zdalna zmiana nazw folderów jest taka sama, jak lokalna.
Aby połączyć się z serwerem, zazwyczaj używasz polecenia takiego jak `ssh twój-użytkownik@twój-serwer` . Po uwierzytelnieniu zobaczysz zdalny wiersz poleceń i będziesz mógł nawigować za pomocą `cd` , wyświetlać katalogi za pomocą `ls` i zmieniać nazwy katalogów za pomocą `mv stary_folder nowy_folder` w dokładnie ten sam sposób.
Jedyną praktyczną różnicą w porównaniu do komputera lokalnego jest to, że tutaj trzeba zachować większą ostrożność, ponieważ błąd zmiany nazwy w środowisku produkcyjnym może spowodować uszkodzenie ścieżek używanych w aplikacjach, skryptach, łączach symbolicznych lub wewnętrznych konfiguracjach systemu.
Aby zminimalizować ryzyko, warto połączyć `mv` z `ls` przed i po każdej operacji, a także użyć `mv -i`, aby wyświetlić monit o potwierdzenie w przypadku możliwości nadpisania. Korzystanie ze ścieżek bezwzględnych pomaga również uniknąć pomyłek z bieżącymi katalogami.
Zmieniając nazwy folderów lub plików używanych przez skrypty, usługi lub aplikacje internetowe, sprawdź, czy nie ma zakodowanych na stałe ścieżek o starej nazwie . Jeśli tak, zaktualizuj je, aby wskazywały na nową nazwę, aby uniknąć błędów 404, problemów z ładowaniem zasobów lub braku możliwości uruchomienia usług.
Skopiuj katalogi w systemie Linux za pomocą cp przed zmianą nazwy
Chociaż `mv` pozwala na bezpośrednią zmianę nazwy, w wielu sytuacjach lepiej jest zachować bezpieczeństwo i pracować z kopią, zanim zmieni się oryginał. W takich sytuacjach z pomocą przychodzi polecenie `cp` , odpowiedzialne za kopiowanie plików i katalogów.
Podstawową składnię polecenia cp można streścić następująco: cp ŹRÓDŁO DOCEL . Jeśli ŹRÓDŁO to plik, nie ma większych komplikacji; ale jeśli chcesz skopiować cały folder, istnieje ważny niuans: musisz użyć opcji -r lub -R , aby kopia była rekurencyjna i zawierała całą jego zawartość.
Na przykład, jeśli chcesz zduplikować folder z czcionkami w tej samej lokalizacji pod inną nazwą, możesz użyć polecenia `cp -r fonts/fonts2` . Ukośnik po poleceniu `fonts` jest zalecany, aby wyraźnie zaznaczyć, że chodzi o katalog, chociaż polecenie `cp` zazwyczaj to zakłada; w każdym razie wiele poradników zaleca ten format, aby uniknąć nieporozumień.
Jeśli chcesz skopiować ten sam folder z jednego katalogu do drugiego, użyj ścieżek względnych lub bezwzględnych, w zależności od potrzeb. Klasycznym przykładem jest polecenie `cp -r fonts/ ../fonts2` , które kopiuje folder `fonts` do katalogu nadrzędnego o nazwie `fonts2`, pozostawiając oryginalny folder nienaruszony.
Wśród opcji cp, najpopularniejsze to -i (monit o potwierdzenie przed nadpisaniem), -v (tryb słowny do wyświetlania postępu) oraz oczywiście -r/-R, wskazujący rekursję katalogu. Resztę można zobaczyć za pomocą `man cp` lub `cp --help`, jeśli chcesz dostroić kopie.
Zmiana nazw plików w systemie Linux za pomocą mv
Wszystko, co widzieliśmy dla katalogów, dotyczy w równym stopniu pojedynczych plików: polecenie mv działa zarówno w przypadku przenoszenia, jak i zmiany nazwy pliku , a składnia jest praktycznie identyczna, tyle że na poziomie pliku.
Jeśli znajdujesz się w katalogu zawierającym plik file1.txt i chcesz zmienić jego nazwę na file2.txt , po prostu uruchom polecenie `mv file1.txt file2.txt` . Zawartość pozostaje ta sama, zmienia się tylko nazwa pliku.
Jeśli nie znajdujesz się we właściwym katalogu, najpierw przejdź do niego za pomocą polecenia `cd` lub podaj pełną ścieżkę w poleceniu. Możesz na przykład napisać `cd /home/user/docs/files` , a następnie `mv archivo1.txt archivo2.txt` lub bezpośrednio `mv /home/user/docs/files/archivo1.txt /home/user/docs/files/ archivo2.txt`.
Aby dać Ci wyobrażenie, zmiana nazwy pliku za pomocą mv jest koncepcyjnie równoważna „ skopiowaniu go pod nową nazwą i usunięciu oryginalnej”, chociaż wewnętrznie system plików zarządza tym znacznie wydajniej i bez duplikowania danych.
Podobnie jak w przypadku folderów, jeśli przenosisz plik między różnymi systemami plików, mv wewnętrznie utworzy kopię, a następnie usunie oryginał. Jeśli plik pozostanie w tym samym systemie, zmieni tylko odwołania wewnętrzne , a operacja będzie natychmiastowa.
Zmień nazwy wielu plików jednocześnie, używając pętli i funkcji Znajdź
Polecenie mv samo w sobie nie posiada specjalnej opcji umożliwiającej masową zmianę nazw wielu plików , ale doskonale współpracuje z powłoką Linuxa, więc można je łączyć z pętlami for, while lub poleceniem find, aby wykonywać masową zmianę nazw.
Typowym przykładem jest zmiana rozszerzenia zestawu plików. Aby wszystkie pliki .txt w bieżącym katalogu stały się plikami .pdf, możesz użyć pętli for w następujący sposób: for f in *.txt; do mv — "${f}" "${f%.txt}.pdf"; done . Ta pętla iteruje po każdym pliku z rozszerzeniem .txt, "wycina" część .txt i zastępuje ją rozszerzeniem .pdf.
Ten typ pętli jest bardzo elastyczny i pozwala na wykonanie praktycznie dowolnej transformacji nazw, jaką można wyrazić za pomocą składni powłoki. Zaleca się jednak wcześniejsze przetestowanie jej w katalogu testowym, aby uniknąć problemów, jeśli nie znasz jeszcze rozszerzania parametrów.
Możesz również użyć polecenia `find` , aby zlokalizować pliki spełniające określone warunki (według nazwy, typu, daty itp.) i zastosować do nich polecenie `mv` w akcji `-exec` lub w pętli `while`, odczytując wyniki. Jest to bardzo przydatne w przypadku bardziej złożonych zmian nazw w dużych strukturach katalogów.
Jeśli to wszystko wydaje się zbyt skomplikowane, nie przejmuj się: z czasem przekonasz się, że połączenie mv z pętlami zaoszczędzi Ci mnóstwo pracy i umożliwi automatyzację powtarzalnych zadań za pomocą zaledwie kilku linijek skryptu powłoki.
Polecenie zmiany nazwy: zaawansowana zmiana nazw zbiorczych
Oprócz mv wiele dystrybucji ma narzędzie o nazwie rename , które jest specjalnie zaprojektowane do bardzo wydajnej zmiany nazw całych partii plików przy użyciu wyrażeń regularnych języka Perl.
To polecenie nie zawsze jest preinstalowane, ale jego dodanie jest banalnie proste. W systemach Debian, Ubuntu, Linux Mint i pochodnych można użyć polecenia `sudo apt install rename` . W systemach CentOS lub RHEL standardową metodą jest `sudo yum install rename` . W systemie Arch Linux zazwyczaj używa się pakietów takich jak `perl-rename` z biblioteki AUR (na przykład z `yay` lub `yaourt`).
Typowa składnia polecenia `rename` wygląda następująco: `rename 's/old_pattern/new_pattern/' files` . W cudzysłowie znajduje się wyrażenie regularne Perla oznaczające zamianę, gdzie „s/this/for_this/” wskazuje, który wzorzec chcesz znaleźć i czym chcesz go zastąpić.
Na przykład, jeśli w katalogu utworzyłeś pliki o nazwach plik1.txt, plik2.txt, plik3.txt, plik4.txt i plik5.txt (możesz to szybko zrobić poleceniem mkdir filetorename; cd filetorename; touch file{1..5}.txt ), możesz zmienić nazwę tylko pliku plik1.txt na nowyplik1.txt poleceniem rename 's/plik1/nowyplik1/' plik1.txt.
Jeśli chcesz zmienić rozszerzenie wszystkich plików .txt na .php, możesz po prostu uruchomić polecenie `rename 's/.txt/.php/' *.txt` . Po uruchomieniu polecenia możesz sprawdzić, co stało się z poleceniem `ls`, aby upewnić się, że wszystkie nazwy zostały przekształcone zgodnie z oczekiwaniami.
Praktyczne przykłady zmiany nazwy: wielkie litery, małe litery i spacje
Jedną z zalet `rename` jest to, że dzięki wyrażeniom regularnym Perla pozwala na bardzo specyficzne transformacje, które byłyby dość uciążliwe w przypadku prostej pętli i `mv`. Warto pamiętać o kilku typowych przypadkach użycia.
Jeśli chcesz przekonwertować wszystkie nazwy plików w katalogu na wielkie litery , możesz użyć polecenia takiego jak rename 'y/az/AZ/' * . Ta składnia wykorzystuje operację transliteracji „y”, która zastępuje każdą małą literę jej wielkim odpowiednikiem.
Aby zrobić odwrotnie, czyli zamienić wszystkie litery w nazwach na małe , należy użyć polecenia `rename 'y/AZ/az/' *` . Jest to bardzo pomocne w systemach, w których z biegiem czasu mieszanie wielkich i małych liter wymknęło się spod kontroli.
Innym częstym problemem są pliki ze spacjami w nazwach, co może być dość uciążliwe podczas pracy w terminalu. Możesz zastąpić spacje podkreślnikami, używając polecenia takiego jak ` rename 'y/ /_/' *` , unikając w ten sposób konieczności oddzielania spacji ukośnikami odwrotnymi lub cudzysłowami.
Jeśli pliki do modyfikacji znajdują się w innym katalogu, możesz również przekazać ścieżkę bezpośrednio do polecenia `rename`, na przykład `rename 's/.txt/.php/' PATH/TO/FILES` . W ten sposób nie musisz zmieniać katalogów przed uruchomieniem polecenia.
Aby sprawdzić wszystkie opcje obsługiwane przez Twoją wersję polecenia `rename`, zalecamy uruchomienie polecenia ` rename --help` lub zapoznanie się z jego stroną podręcznika. Pamiętaj, że istnieją warianty polecenia `rename` specyficzne dla dystrybucji, dlatego zawsze warto sprawdzić dokładną składnię dostępną w systemie.
Usuń narzędzie do zmiany nazw, jeśli już go nie potrzebujesz
Jeżeli w dowolnym momencie zdecydujesz, że nie chcesz, aby rename był zainstalowany w Twoim systemie (na przykład dlatego, że na serwerze produkcyjnym wolisz ograniczyć liczbę dostępnych narzędzi), możesz go łatwo odinstalować za pomocą tego samego menedżera pakietów, którego użyłeś do jego instalacji.
W dystrybucjach opartych na Debianie, takich jak Ubuntu czy Linux Mint, możesz uruchomić polecenie `sudo apt remove rename` . Spowoduje to usunięcie pakietu i uczynienie go niedostępnym w terminalu, choć zawsze możesz go ponownie zainstalować, jeśli go przegapisz.
W systemach CentOS, RHEL i pochodnych odpowiednikiem polecenia usuwającego pakiet jest zazwyczaj sudo yum remove rename , które usuwa z systemu narzędzie do zbiorczej zmiany nazw.
W każdym razie, nawet jeśli nie masz zainstalowanego programu rename, zawsze będziesz mieć możliwość zmiany nazw katalogów i plików za pomocą mv , a w razie potrzeby będziesz mógł utworzyć własne skrypty powłoki w celu zautomatyzowania bardziej złożonych zadań.
Kluczem jest wybranie narzędzia, które najlepiej odpowiada Twojemu przepływowi pracy i środowisku, w którym działasz: na komputerze osobistym może mieć sens zainstalowanie wszystkiego, podczas gdy na serwerze o krytycznym znaczeniu możesz woleć postawić na raczej „dietę” dodatkowych poleceń.
Usuwanie plików i katalogów za pomocą rm: zachowaj ostrożność podczas czyszczenia
Podczas każdej operacji organizacji plików zwykle nadchodzi moment, w którym trzeba usunąć to, co jest już niepotrzebne. W Linuksie poleceniem odpowiedzialnym za to jest `rm` , które pozwala usunąć zarówno pojedyncze pliki, jak i całe katalogi.
Ogólną składnię polecenia rm można zapisać jako rm FILE… . Jeśli chcesz usunąć pojedynczy plik, na przykład stary plik dziennika, wystarczy polecenie tak proste jak rm file.log , o ile masz odpowiednie uprawnienia.
Aby pracować z katalogami, należy użyć opcji -r lub -R , która włącza usuwanie rekurencyjne. Na przykład polecenie `rm -r folder` spróbuje usunąć folder i całą jego zawartość (w tym podkatalogi i pliki), ale zrobi to bez pytania o potwierdzenie dla każdego elementu, chyba że dodasz więcej flag.
Jeśli chcesz pójść o krok dalej i wymusić usunięcie, nawet jeśli istnieją ograniczenia lub pliki są tylko do odczytu, możesz skorzystać z kombinacji `rm -rf folder` , która łączy rekurencję i „wymuszenie”. Jest to bardzo potężne, ale też bardzo niebezpieczne: chwila nieuwagi podczas korzystania z tego polecenia może spowodować wyczyszczenie połowy komputera.
Dlatego w środowiskach, w których wolisz zachować ostrożność, warto połączyć opcję -r z opcją -i , dzięki czemu polecenie rm będzie pytać, czy chcesz usunąć każdy plik lub katalog. Polecenie takie jak rm -ri folder wymusi potwierdzenie każdego kroku, zmniejszając ryzyko usunięcia czegoś, czego nie powinieneś.
Usuń puste katalogi i inne szczegóły z rm
Oprócz `rm` istnieje specjalne polecenie o nazwie `rmdir` , którego jedyną funkcją jest usuwanie pustych katalogów . Jeśli katalog zawiera cokolwiek, `rmdir` zakończy się niepowodzeniem i wyświetli ostrzeżenie, że nie można go usunąć, ponieważ nie jest pusty.
Dzięki temu polecenie rmdir jest nieco bezpieczniejszą opcją, gdy chcesz wyczyścić foldery, o których wiesz, że nie zawierają już plików, na przykład po przeniesieniu ich zawartości do innej lokalizacji. Aby zobaczyć wszystkie opcje, możesz uruchomić polecenie `man rmdir` w terminalu.
Wracając do rm, oprócz opcji -i, -f, -r/-R i -v (aby wyświetlić listę usuwanych plików), pamiętaj, że możesz używać symboli wieloznacznych, takich jak * i ?, aby zaznaczyć grupy plików. Typowym przykładem jest usunięcie wszystkich plików .txt z katalogu za pomocą polecenia, takiego jak rm *.txt.
Można również usunąć wiele plików jednocześnie, określając je wprost, na przykład `rm plik1.log plik2.log plik3.log` . Dzięki temu nie musisz wpisywać `rm` wielokrotnie, gdy dokładnie wiesz, które pliki chcesz usunąć.
W każdym razie, kiedykolwiek zamierzasz uruchomić rm z symbolami wieloznacznymi lub z opcją -r, warto przejrzeć polecenie przed naciśnięciem Enter i, jeśli to możliwe, wykonać wcześniej polecenie ls , aby sprawdzić, które pliki pasują do użytego wzorca.
Znajomość poleceń rm, mv, cp , a w razie potrzeby także rename, pozwoli Ci na płynną pracę zarówno na pulpicie Linux, jak i na serwerach zdalnych, zmieniając nazwy folderów i plików, przenosząc je, kopiując lub usuwając bez konieczności korzystania ze środowiska graficznego, ze spokojem ducha wynikającym z faktu, że w każdej chwili dokładnie wiesz, co robisz.
