- Plik .bin zawiera surowe dane z dysku, natomiast plik .cue pełni funkcję mapy, która porządkuje dane i ścieżki audio.
- Aby uniknąć błędów ładowania lub utraty utworów muzycznych, ważne jest, aby pliki .cue i .bin były przechowywane razem i pod oryginalnymi nazwami.
- Zalecaną współcześnie alternatywą jest format .chd, ponieważ kompresuje cały dysk do pojedynczego pliku bez utraty jakości.
Jeśli zapuściłeś się w świat emulacji, zwłaszcza klasycznych konsol, takich jak PlayStation 1, prawdopodobnie natknąłeś się na pliki, które do siebie nie pasują. Nagle odkrywasz, że gra to nie pojedynczy plik wykonywalny, ale mnóstwo plików z dziwnymi rozszerzeniami, takimi jak .bin i .cue , i zastanawiasz się, do czego one właściwie służą lub dlaczego jeden nie wystarczy.
Rzecz w tym, że kopiowanie starego dysku nie jest tak proste, jak kopiowanie pliku z dysku USB; mówimy o technologii dysków optycznych , która przetwarza dane i dźwięk na różne sposoby. Aby emulator mógł odtworzyć oryginalne wrażenia bez utraty muzyki lub zawieszania się gry, potrzebne są precyzyjne instrukcje dotyczące odczytu tej struktury – i tu właśnie pojawiają się te unikalne formaty.
Idealne połączenie: czym właściwie są pliki BIN i CUE?
Mówiąc prościej, wyobraź sobie plik .bin jako kontener , w którym przechowywane są wszystkie dane z dysku, sektor po sektorze, bez filtrowania. To właśnie tam znajduje się kod gry i grafika. Z drugiej strony, plik .cue pełni funkcję mapy lub arkusza instrukcji. W rzeczywistości jest to bardzo prosty plik tekstowy, który informuje emulator, gdzie zaczyna się każda ścieżka danych i gdzie znajdują się ścieżki audio.
Wiele prostych gier zawiera jedynie plik .bin i plik .cue, ale bardziej złożone tytuły wykorzystują płytę do odtwarzania muzyki w formacie CD. W takich przypadkach często spotyka się dziesiątki plików .bin (po jednym dla każdego utworu) i jeden plik .cue, który je wszystkie porządkuje. Próba bezpośredniego załadowania pliku .bin bez jego mapy najprawdopodobniej uruchomi grę, ale bez muzyki , co całkowicie psuje wrażenia.
Złote zasady, aby uniknąć bólów głowy
Podczas obsługi tych plików występują trzy typowe błędy, które mogą spowodować wyświetlenie przez emulator komunikatu o nieoczekiwanym formacie lub po prostu uniemożliwić działanie gry. Po pierwsze i najważniejsze, nigdy nie oddzielaj pliku .cue od pliku .bin ; jeśli przeniesiesz jeden do innego folderu, a drugi pozostawisz, mapa przestanie działać. Po drugie, zachowaj szczególną ostrożność przy nazwach: jeśli zdecydujesz się zmienić nazwę pliku .bin, musisz otworzyć plik .cue w Notatniku i poprawić nazwę wewnętrzną , aby dokładnie pasowała, ponieważ mapa wyszukuje plik po jego nazwie dosłownej.
Najlepszym sposobem na uniknięcie błędów jest dodanie plików jako grupy . Możesz to zrobić, wybierając plik .cue wraz ze wszystkimi powiązanymi plikami .bin lub ładując skompresowany folder w formacie .zip, co pozwoli emulatorowi automatycznie zarządzać grupowaniem. Jeśli zauważysz, że gra się zawiesza lub nie ładuje, sprawdź, czy nie brakuje żadnych oryginalnych ścieżek audio.
Nowoczesne alternatywy: formaty CHD i M3U
Chociaż format BIN/CUE jest najbardziej rozpowszechniony, obecnie istnieją znacznie wygodniejsze opcje. Format .chd jest prawdopodobnie najlepszym wyborem. To bezstratna metoda kompresji, która umieszcza całą zawartość płyty (dane i dźwięk) w jednym pliku . Pozwala to nie tylko zaoszczędzić miejsce na dysku twardym, ale także uniknąć chaosu związanego z pięćdziesięcioma oddzielnymi plikami dla jednej gry i jest kompatybilne z usługami osiągnięć, takimi jak RetroAchievements.
Aby przekonwertować starszy format na nowszy, należy użyć narzędzia o nazwie chdman (zazwyczaj dołączonego do MAME). Sztuczka polega na uruchomieniu polecenia na pliku .cue, a nie na pliku .bin, aby narzędzie wiedziało, jak poprawnie spakować wszystkie utwory. Dodatkowo, w przypadku gier na wielu płytach , istnieje plik .m3u . Jest to niewielki indeks tekstowy, który wymienia płyty w kolejności, umożliwiając emulatorowi rozpoznanie ich jako części tej samej gry i użycie jednej karty pamięci dla wszystkich.
Inne formaty i ciekawostki: PBP, ISO i SBI
Możesz znaleźć gry w formacie .pbp , który jest zoptymalizowany pod kątem PSP. Chociaż jest to bardzo praktyczne, ponieważ kompresuje wiele płyt na jednym i działa dobrze w większości emulatorów, ma wadę: wiele systemów osiągnięć nie rozpoznaje gry, ponieważ plik został ponownie zakodowany. Jeśli interesują Cię trofea, lepiej wybrać format .chd lub parę .bin/.cue.
Z drugiej strony, istnieją samodzielne pliki .iso . Czasami działają, ale zazwyczaj brakuje w nich ścieżek audio, przez co gra jest nieaktywna. Istnieją również pliki .sbi , które same w sobie nie są grami, a jedynie danymi zabezpieczającymi (jak LibCrypt) wymaganymi w przypadku niektórych tytułów europejskich. Bez pliku .sbi dołączonego do płyty o tej samej nazwie, gra mogła się zawiesić w trakcie rozgrywki bez wyraźnego powodu.
Aby efektywnie zarządzać biblioteką, najlepiej priorytetowo traktować pliki .chd, ponieważ są one bardziej przejrzyste i oszczędzają miejsce. Jeśli nie masz innego wyjścia, zachowaj parę map i danych (.cue i .bin) w stanie nienaruszonym i bez nazw. W przypadku gier wielopłytowych, użycie pliku .m3u jest niezbędne, aby uniknąć wyczerpania się zapisanych danych, a jeśli gra pochodzi z chronionego regionu europejskiego, zawsze warto mieć pod ręką plik .sbi.