- Przejście na 128 bitów wymaga, aby sprzęt (procesory) ewoluował przed oprogramowaniem.
- Obecna architektura 64-bitowa pozwala na zarządzanie tak ogromnymi ilościami pamięci RAM, że natychmiastowy skok techniczny nie jest konieczny.
- Wdrożenie systemu 128-bitowego wiązałoby się z astronomicznymi kosztami przeprojektowania sterowników i oprogramowania, a nie przyniosłoby żadnych rzeczywistych korzyści użytkownikowi.
Jestem pewien, że to już przerabiałeś: przeglądając fora lub czytając o sprzęcie, zastanawiałeś się, dlaczego utknęliśmy z systemami 64-bitowymi. Wygląda na to, że Microsoft zapomniał o tym problemie w swoich biurach w Redmond, a niektórzy użytkownicy czują się, jakby wciąż korzystali z konsoli z lat 80., ponieważ przeskok na systemy 128-bitowe zdaje się nie nadchodzić, mimo że pomysł ten od dawna krąży w głowach wielu osób.
Aby zrozumieć ten dylemat, nie wystarczy przyjrzeć się oprogramowaniu; musimy przyjrzeć się silnikowi, który napędza wszystko: procesorowi. Nie chodzi o to, że Microsoft jest leniwy, ale o to, że istnieje absolutna zależność między sprzętem a systemem operacyjnym , co oznacza, że tworzenie 128-bitowej wersji systemu Windows jest obecnie po prostu stratą czasu i pieniędzy.
Taniec między procesorem a oprogramowaniem
Aby system operacyjny działał z szybkością 128 bitów, potrzebujemy najpierw procesora, który mówi tym samym językiem. Nie ma sensu programować oprogramowania dla maszyny, której nie ma na rynku. Patrząc wstecz, widzimy, że ten schemat zawsze był taki sam: najpierw pojawiły się procesory AMD Athlon 64 w 2003 roku , a następnie Intel Pentium 4 i dopiero wtedy Windows mógł wydać kompatybilne wersje, jak to miało miejsce w przypadku systemu Windows XP Professional x64 Edition czy późniejszego systemu Windows Vista.
Zasadniczo bity definiują rozmiar bloków danych, które procesor może przetwarzać w każdym cyklu zegara, a co niezwykle ważne, limit pamięci, którym może zarządzać. Bit to najmniejsza jednostka (0 lub 1), ale grupując je, tworzymy „liczby całkowite”. Podczas gdy procesor 32-bitowy przetwarza około 4.294 miliarda liczb całkowitych, procesor 64-bitowy osiąga astronomiczne liczby bilionów możliwych wartości . Gdybyśmy mieli przejść na 128 bitów, wkroczylibyśmy na niemal surrealistyczne terytorium matematyczne, z ilością danych, której odczytanie lub wyobrażenie jest praktycznie niemożliwe.
Bitwa o pamięć RAM
Głównym powodem, dla którego przez dekady zwiększaliśmy rozmiar bitowy, była możliwość zarządzania pamięcią RAM. W latach 80. 8 MB było więcej niż wystarczające; w latach 90. standardem było 32 MB. Jednak w latach 2000. zużycie gwałtownie wzrosło i przeszliśmy z megabajtów do gigabajtów, co zmusiło nas do porzucenia 32 bitów, ponieważ mogły one adresować tylko do 4 GB pamięci RAM.
Przejście na architekturę 64-bitową rozwiązało ten problem na ogromną skalę. Teoretycznie system 64-bitowy może zarządzać nawet 18 eksabajtami pamięci (co stanowi ponad 19 miliardów gigabajtów). Aby dać Państwu wyobrażenie o skali, Windows 11 Pro jest zazwyczaj ograniczony do 2 TB pamięci RAM ze względów praktycznych. Przejście na architekturę 128-bitową pozwoliłoby nam obsłużyć biliony jottabajtów, co dziś jest czystą fantastyką naukową i zupełnie bezużyteczne w realnym świecie.
Dlaczego nie podjąć ryzyka już teraz?
Wielu zastanawia się, dlaczego, skoro jest to technicznie możliwe, nie jest to robione. Krótka odpowiedź brzmi: nie ma realnej potrzeby . Obecnie większość z nas korzysta z 16–32 GB pamięci RAM, a tylko najpotężniejsze serwery i systemy superkomputerowe zbliżają się do obecnych limitów. Inwestowanie miliardów w przeprojektowanie architektury byłoby wyraźnym przykładem malejących zysków.
- Całkowita niezgodność: Ogromną ilość sterowników i oprogramowania trzeba by było napisać od nowa.
- Koszty produkcji: Zaprojektowanie płyt głównych i procesorów zdolnych do wykorzystania takiej pojemności byłoby niezwykle kosztowne.
- Brak aplikacji: Nie ma żadnego programu konsumenckiego, który wymagałby więcej niż to, co oferują 64 bity.
Prawdą jest, że niektóre nowoczesne procesory wykorzystują 128-bitowe rejestry lub instrukcje, takie jak AVX-512 w procesorze Ryzen 9000, do bardzo specyficznych zadań multimedialnych lub obliczeń naukowych, ale jest to tylko konkretne narzędzie i nie oznacza to, że cały system działa na 128 bitach.
Przyszłość i punkty zwrotne
Nie możemy powiedzieć, że to się nigdy nie stanie. Architektura RISC-V już uwzględnia te możliwości, a historia informatyki nauczyła nas, że to, co dziś wydaje się absurdalne, jutro będzie standardem. Nikt nie wyobrażał sobie w erze 16-bitowej, że będziemy korzystać z terabajtów pamięci masowej, a jednak tak się stało. Jednak jesteśmy o dekady od wyczerpania potencjału 64 bitów.
Ewolucja technologiczna będzie nadal koncentrować się na wydajności i wewnętrznej wydajności, a nie na zwiększaniu liczby bitów. O ile nie nastąpi radykalna zmiana w sposobie przetwarzania informacji, 128-bitowy system Windows pozostanie mrzonką dla entuzjastów sprzętu, ponieważ obecna infrastruktura jest więcej niż wystarczająca do każdego zadania, od grania w najnowsze gry AAA po zarządzanie ogromnymi centrami danych.
Architektura 64-bitowa jest tak rozbudowana, że w zupełności zaspokaja wszystkie obecne i przyszłe potrzeby, przez co przejście na 128 bitów nie ma sensu ze względu na brak kompatybilnego sprzętu i oprogramowania, które by tego wymagało. Sprawia to, że postęp ten jest odległą możliwością techniczną, ale bez natychmiastowego zastosowania praktycznego.