Jeśli kiedykolwiek wkroczyłeś w świat produkcji addytywnej, wiesz, że samo naciśnięcie przycisku drukowania i liczenie na cuda to za mało. Aby element idealnie pasował za pierwszym razem, zwłaszcza jeśli próbujesz modelować rzeczywiste obiekty, takie jak sprzączka zegarka o złożonych kątach, potrzebujesz drukarki o niewiarygodnej precyzji. Nie ma nic bardziej frustrującego niż projektowanie czegoś z dokładnością do milimetra, a potem odkrywanie, że wymiary są całkowicie niedokładne po wydrukowaniu.
Prawidłowo dostrojona drukarka jest kluczowa dla zapewnienia prawidłowego przylegania materiału i czystości wykończenia. Czasami mylimy prostą regulację parametru, taką jak zwiększenie temperatury, z dokładną kalibracją . Podczas gdy ta pierwsza to drobna regulacja, kalibracja to systematyczny proces pomiarów i testowania, który harmonizuje cały sprzęt, od silników po dyszę, aby zapewnić ich bezproblemową współpracę.
Kiedy powinniśmy rozpocząć kalibrację?
Nie musisz być obsesyjny, ale zdarzają się sytuacje, gdy sprawdzenie ustawień jest niezbędne. Najbardziej logicznym rozwiązaniem jest zrobienie tego zaraz po złożeniu urządzenia lub po przeniesieniu go, ponieważ każde uderzenie może spowodować rozregulowanie osi. Zaleca się również przeprowadzenie ogólnego przeglądu po wymianie części mechanicznych, aktualizacji oprogramowania sprzętowego lub zauważeniu, że wydruki zaczynają wykazywać powtarzające się wady , których wcześniej nie było.
Podstawy kalibracji: łoże, dysza i wałki
Aby zapobiec odklejaniu się wydruku i zapewnić idealną pierwszą warstwę, kluczowe jest prawidłowe wypoziomowanie platformy roboczej. Jeśli stół jest przechylony, dysza może być zbyt daleko, co utrudnia przywieranie filamentu, lub zbyt blisko, co może uszkodzić powierzchnię wydruku lub spowodować zacięcia. Można to osiągnąć na dwa sposoby: ręcznie, stosując klasyczną sztuczkę z papierem, aby wyczuć lekki opór, oraz automatycznie, wykorzystując czujniki, takie jak BLTouch, które inteligentnie regulują oś Z.
Z drugiej strony, nie możemy zapomnieć o pionowości. Kluczowe jest sprawdzenie, czy oś Z jest idealnie prosta, a oś X porusza się płynnie, bez szarpnięć i luzów. W przypadku bardziej zaawansowanego sprzętu, takiego jak systemy dwugłowicowe IDEX, sytuacja staje się nieco bardziej skomplikowana, ponieważ trzeba upewnić się, że obie dysze są ustawione z milimetrową precyzją. Jeśli drukujesz części wielomateriałowe, każde rozbieżności między dwiema głowicami drukującymi spowodują, że warstwy nie będą się ze sobą pokrywać, dlatego precyzyjna kalibracja z dokładnością do mikrona to jedyny sposób na uniknięcie katastrofy.
Opanowanie wytłaczarki i kroków na milimetr
Jednym z obszarów, w którym często gubią się ludzie, są kroki na milimetr (tzw. e-steps). Zasadniczo określają one dokładnie, o ile silnik musi się obrócić, aby wypchnąć jeden milimetr plastiku. Jeśli to się nie powiedzie, wystąpi nadmierne wytłaczanie (zbyt dużo materiału i duże elementy) lub niedostateczne wytłaczanie (przerwy i kruchość). Aby temu zaradzić, najskuteczniejszą metodą jest oznaczenie filamentu , na przykład 120 mm od wytłaczarki, poproszenie maszyny o wytłoczenie 100 mm i zmierzenie, ile faktycznie zostało wytłoczone. Jeśli nie jest to oczekiwane 20 mm, należy użyć wzoru matematycznego, aby zaktualizować wartość w oprogramowaniu i zapisać zmiany.
Ustawienia zaawansowane: przepływ, retrakcja i ciepło
Po uporządkowaniu mechaniki przechodzimy do oprogramowania i chemii materiału. Przepływ to procent materiału, który faktycznie wypływa; nawet jeśli ekstruder działa prawidłowo, każdy filament zachowuje się inaczej i może być konieczne dostosowanie procentu w slicerze w zakresie od 95% do 105%, aby uzyskać dokładną grubość ścianki.
Aby uniknąć irytujących nitek lub „włosków” pozostawionych przez drukowane części, należy skalibrować retrakcję. Polega to na znalezieniu idealnego punktu, w którym dysza cofa dokładnie odpowiednią ilość filamentu podczas ruchu. Jeśli przesadzisz, może to spowodować zacięcie; jeśli nie, część będzie wyglądać jak pajęczyna. Najlepszym sposobem na rozwiązanie tego problemu jest wydrukowanie testu retrakcji i obserwacja rezultatów.
Ostatecznie, temperatura jest czynnikiem decydującym o płynności. Drukowanie z PLA nie jest tym samym, co drukowanie z PETG lub ABS, dlatego zalecamy zapoznanie się z poradnikiem porównawczym PETG i PLA , aby wybrać odpowiedni materiał. Najlepiej drukować z wykorzystaniem systemu kontroli temperatury , w którym maszyna zmienia temperaturę co kilka warstw. Pozwala to wizualnie ocenić, przy jakim poziomie temperatury uzyskuje się lepszą przyczepność, mniejsze odkształcenia i optymalne wykończenie powierzchni.
Narzędzia i części do walidacji
Aby uniknąć ślepego pomiaru, dostępne są modele specjalnie zaprojektowane do testowania maszyny. Kostka kalibracyjna jest niezbędna do pomiaru rzeczywistych wymiarów za pomocą suwmiarki, natomiast cienkościenne elementy służą do wykrywania nadmiaru materiału . Dodatkowo, dla najbardziej skrupulatnych, dostępne są narzędzia zewnętrzne, takie jak cyfrowe mierniki naprężenia paska , które gwarantują, że silniki nie zostaną uszkodzone, a okręgi nie będą owalne.
Metodyczny proces, od poziomowania fizycznego po optymalizację termiczną, odróżnia przeciętny wydruk od profesjonalnego. Połączenie precyzyjnych wskaźników, testów przepływu i ciągłego dostrajania sprzętu minimalizuje straty materiału, a każdy projekt, niezależnie od stopnia złożoności geometrycznej, gwarantuje wykonanie z pełną dokładnością wymiarową.
