Jak zainstalować Linuksa obok systemu Windows krok po kroku

Informatec Digital » Zasoby » Jak zainstalować Linuksa obok systemu Windows krok po kroku

Jeśli rozważasz instalację Linuksa i Windowsa na tym samym komputerze, aby w pełni wykorzystać potencjał obu systemów, to dobrze trafiłeś. Konfiguracja systemu z podwójnym rozruchem może początkowo wydawać się nieco zniechęcająca, ale w rzeczywistości jest całkiem wykonalna, jeśli znasz odpowiednie kroki i wiesz, jakich błędów unikać.

W tym przewodniku przeprowadzimy Cię przez proces przygotowania systemu Windows, tworzenia wolnego miejsca na dysku, generowania dysku USB z instalacją Linuksa oraz dokończenia instalacji, dzięki czemu będziesz mógł wybrać system operacyjny przy każdym uruchomieniu komputera. Zobaczysz zarówno metodę „automatyczną” (instalacja Linuksa wraz z systemem Windows z pomocą), jak i bardziej zaawansowaną metodę obejmującą ręczne partycjonowanie, a także wskazówki dotyczące zapobiegania błędom rozruchu, porady dotyczące bezpiecznego rozruchu, modułu TPM, szybkiego rozruchu oraz alternatyw dla podwójnego rozruchu.

Którą dystrybucję wybrać i jakie są wymagania sprzętowe

Zanim cokolwiek zaczniesz robić na swoim komputerze, najpierw zdecyduj, którą dystrybucję GNU/Linux chcesz zainstalować . Wszystkie korzystają z tego samego jądra (Linux), ale różnią się środowiskiem graficznym, dołączonymi narzędziami, metodami aktualizacji i łatwością obsługi.

Dla większości użytkowników systemu Windows najrozsądniejszym rozwiązaniem jest wybór dystrybucji łatwych w obsłudze i z dobrym wsparciem . Dystrybucje takie jak Ubuntu, Linux Mint czy pochodne (Kubuntu, Xubuntu itp.) są idealne dla początkujących: mają bardzo dopracowane instalatory, ogromną społeczność oraz mnóstwo samouczków i forów w języku hiszpańskim, gdzie można znaleźć pomoc.

Istnieją bardziej zaawansowane opcje, takie jak Arch Linux czy pochodne Manjaro , które są bardzo elastyczne i wydajne, ale wymagają większej wiedzy technicznej i w dużej mierze opierają się na dokumentacji technicznej. W przypadku pierwszej konfiguracji z podwójnym rozruchem, często przysparzają one więcej problemów niż to konieczne, zwłaszcza w przypadku bezpiecznego rozruchu, partycji lub sterowników.

Możesz również przyjrzeć się środowisku pulpitu i wyglądowi systemu. Jeśli szukasz czegoś wizualnie odmiennego od Windowsa, Ubuntu z GNOME lub elementaryOS skłaniają się ku stylowi bardziej zbliżonemu do macOS. Jeśli wolisz coś, co nie wytrąca Cię ze strefy komfortu, Linux Mint Cinnamon lub Kubuntu oferują bardziej klasyczny wygląd i funkcjonalność bliższą Windowsowi, z tradycyjnym paskiem zadań i menu Start.

Pod względem sprzętu minimalne wymagania są podobne do tych w systemie Windows 10, ale w praktyce, aby czuć się komfortowo, będziesz potrzebować czegoś więcej niż oficjalne minimum , zwłaszcza jeśli zamierzasz codziennie korzystać z obu systemów: nowoczesny procesor (lub przynajmniej wielordzeniowy), 8 GB pamięci RAM jako rozsądna baza i dysk SSD do przechowywania systemów operacyjnych mogą zrobić dużą różnicę.

Bezpieczny rozruch, UEFI, TPM i tryb rozruchu

Nowoczesne komputery prawie zawsze korzystają z oprogramowania układowego UEFI z funkcjami bezpieczeństwa, takimi jak Secure Boot, a w przypadku systemu Windows 11 – TPM 2.0 . Wymagania te mogą mieć wpływ na sposób instalacji systemu Linux i dystrybucje, z których można korzystać bez dodatkowych komplikacji.

Wiele popularnych dystrybucji, takich jak Ubuntu i Linux Mint , jest już skonfigurowanych do pracy z włączoną funkcją Secure Boot, dzięki czemu instalator działa bez konieczności wyłączania czegokolwiek w BIOS-ie/UEFI. Jeśli wybierzesz mniej znaną dystrybucję, warto sprawdzić jej dokumentację, aby upewnić się, czy obsługuje funkcję Secure Boot.

Jeśli Twój system operacyjny nie działa z tą ochroną, musisz uzyskać dostęp do ustawień UEFI i wyłączyć funkcję Secure Boot . Każdy producent używa nieco innych menu i klawiszy (F2, Delete, F10, Esc itd.), ale idea jest ta sama: otwórz oprogramowanie układowe po uruchomieniu komputera, znajdź sekcję Secure Boot i wyłącz ją. W niektórych modelach ta opcja jest zablokowana, więc sprawdź to przed kontynuowaniem.

Kolejnym ważnym punktem jest tryb rozruchu: UEFI kontra Legacy (klasyczny BIOS) . Nie jest dobrym pomysłem instalowanie systemu Windows w trybie UEFI, a Linuksa w trybie Legacy, i odwrotnie, ponieważ oprogramowanie układowe może działać nieprawidłowo i mogą wystąpić problemy z rozruchem. Zaleca się instalację obu systemów w tym samym trybie, najlepiej UEFI na nowoczesnych komputerach.

W systemie Windows 10 lub 11 można to sprawdzić, wyszukując „Informacje o systemie” i sprawdzając pole „Tryb BIOS”. Jeśli wskazuje on UEFI, najlepiej zainstalować system Linux również w trybie UEFI i upewnić się, że utworzono rozruchowy dysk USB w tym trybie. Na komputerach, na których instalacja systemu Windows 11 jest absolutnie konieczna, należy również spełnić wymagania modułu TPM 2.0 i włączyć funkcję bezpiecznego rozruchu.

Przygotuj miejsce na Linuksa na dysku Windows

Po rozwiązaniu problemu z oprogramowaniem układowym nadszedł czas na zwolnienie miejsca na dysku. Istnieją dwa typowe scenariusze: zupełnie nowy komputer, na którym instalujesz wszystko od podstaw , lub laptop/komputer z preinstalowanym systemem Windows, który zajmuje całe miejsce na dysku.

Jeśli zaczynasz od zera, najbezpieczniejszym rozwiązaniem jest najpierw zainstalować system Windows, rezerwując niepodzielone miejsce na Linuksa podczas działania kreatora instalacji. Podczas tworzenia partycji Windows po prostu pozostawiasz nieprzydzieloną część dysku, którą możesz wykorzystać do instalacji dystrybucji Linuksa.

Gdy system Windows zostanie zainstalowany i zajmie prawie cały dysk, konieczne będzie zmniejszenie głównej partycji Windows (zazwyczaj C:) za pomocą wbudowanych narzędzi. Przed modyfikacją partycji należy koniecznie wykonać kopię zapasową danych; błąd lub przerwa w dostawie prądu w nieodpowiednim momencie mogą uniemożliwić korzystanie z systemu.

W systemach Windows 10 i 11 otwórz narzędzie „Zarządzanie dyskami” z menu Start (wyszukując „partycje” lub „Utwórz i sformatuj partycje dysku twardego”). Zobaczysz tam różne dyski i partycje, w tym partycje systemowe i odzyskiwania tworzone przez system Windows.

Znajdź swoją partycję główną (zazwyczaj C:, bardzo dużą i oznaczoną jako bootowalną) i kliknij ją prawym przyciskiem myszy, aby wybrać opcję „Zmniejsz wolumin ”. Kreator pokaże Ci, ile miejsca możesz zwolnić i poprosi o podanie rozmiaru w MB do zmniejszenia. Dla porównania, do normalnego użytkowania Linuksa należy zarezerwować co najmniej 20–30 GB, chociaż lepiej byłoby zarezerwować 60 GB lub więcej.

Po zastosowaniu zmiany na dole okna pojawi się blok oznaczony jako „Nieprzydzielone” . To właśnie tę przestrzeń wykorzystamy do instalacji Linuksa, zarówno w trybie automatycznym instalatora, jak i poprzez ręczne utworzenie partycji. Nie musisz tworzyć partycji w systemie Windows; po prostu zostaw tę przestrzeń wolną i pozwól instalatorowi dystrybucji ją uporządkować.

Utwórz bootowalny dysk USB z obrazami ISO systemów Windows i Linux

Aby zainstalować system Windows i Linuksa od podstaw (jeśli wybierzesz tę opcję) lub dodać Linuksa do istniejącego systemu, będziesz potrzebować dysku USB o pojemności co najmniej 8 GB dla każdego systemu operacyjnego.

W przypadku systemu Windows 10 lub 11 najłatwiej jest pobrać oficjalny obraz systemu ze strony internetowej firmy Microsoft. Samo narzędzie Media Creation Tool pozwala na wygenerowanie obrazu ISO lub bezpośrednie utworzenie rozruchowego dysku USB , wybierając język, edycję i architekturę (zazwyczaj 64-bitową).

W przypadku Linuksa należy przejść na oficjalną stronę wybranej dystrybucji (Ubuntu, Linux Mint itp.) i pobrać odpowiedni plik ISO . Wiele dystrybucji oferuje warianty z różnymi środowiskami graficznymi: na przykład Linux Mint w wersjach Cinnamon, MATE lub Xfce; Ubuntu w wersji standardowej i pochodne, takie jak Kubuntu lub Xubuntu.

Po uzyskaniu pliku ISO możesz użyć narzędzi takich jak Rufus (bardzo popularny w systemie Windows) lub Balena Etcher , aby wgrać obraz na dysk USB. W Rufusie wystarczy wybrać urządzenie USB, kliknąć „Wybierz”, aby określić plik ISO, wybrać odpowiedni schemat partycjonowania (GPT dla UEFI, MBR dla BIOS/Legacy) i rozpocząć proces. Jeśli aplikacja poprosi o pobranie dodatkowych komponentów, zaakceptuj, aby upewnić się, że dysk USB jest prawidłowo przygotowany.

W przypadku Balena Etcher proces jest jeszcze prostszy: wybierasz obraz, dysk USB i naciskasz „Flash”. Pamiętaj, że zawartość dysku USB zostanie całkowicie usunięta , dlatego przed jego użyciem wykonaj kopię zapasową ważnych plików.

Najpierw zainstaluj system Windows, a potem system Linux

Złota zasada multibootowania jest jasna: zawsze instaluj system Windows przed Linuksem . Powodem jest to, że menedżer rozruchu Linuksa (GRUB) został zaprojektowany do wykrywania innych systemów i wyświetlania im menu, podczas gdy menedżer rozruchu systemu Windows ma tendencję do nadpisywania wszystkiego bez pytania.

W przypadku czystej instalacji uruchamiasz komputer z dysku USB z systemem Windows, wybranego jako pierwsze urządzenie rozruchowe w systemie BIOS/UEFI. Podczas pracy kreatora wybierasz język, akceptujesz licencję, wybierasz opcję „Instalacja niestandardowa”, a następnie przechodzisz do ekranu partycjonowania.

Jeśli dysk jest pusty, podczas tworzenia partycji dla systemu Windows instalator automatycznie wygeneruje dodatkowe partycje systemowe (odzyskiwanie, EFI, MSR) . Upewnij się, że miejsce przeznaczone na system Linux pozostanie nieprzydzielone; nie formatuj go ani nie twórz niczego innego. Po wykonaniu tej czynności dokończ instalację i pozwól systemowi Windows dokończyć konfigurację początkową.

Po uruchomieniu pulpitu systemu Windows możesz wyłączyć komputer, podłączyć rozruchowy dysk USB z systemem Linux i wrócić do BIOS-u/UEFI, aby ustawić ten dysk USB jako pierwsze urządzenie rozruchowe, lub skorzystać z klawisza menu szybkiego rozruchu (F12, F8, Esc itd.), aby ręcznie wybrać dysk USB podczas jego włączania.

Zainstaluj automatycznie Linuksa obok systemu Windows

Prawie wszystkie współczesne dystrybucje Linuksa oferują opcję przeznaczoną dla użytkowników, którzy chcą zainstalować Linuksa obok systemu Windows bez konieczności zajmowania się partycjami . Instalator wykrywa, że ​​instalacja systemu Windows jest już skonfigurowana i sugeruje wykorzystanie wolnego miejsca na instalację nowego systemu.

Na przykład w Ubuntu po wybraniu języka, układu klawiatury, połączenia sieciowego i typu instalacji (normalny lub minimalny) pojawi się ekran, na którym instalator wyświetli komunikat w stylu „Zainstaluj Ubuntu obok Menedżera rozruchu systemu Windows ”. Jeśli wybierzesz tę opcję, proces automatycznie rozdzieli nieprzydzielone miejsce lub zmniejszy rozmiar istniejącej partycji (w zależności od potrzeb) i zainstaluje Ubuntu z poszanowaniem partycji systemu Windows.

Ten tryb wspomagany jest zazwyczaj wystarczający dla większości użytkowników, ponieważ tworzy niezbędne partycje i konfiguruje GRUB-a bez konieczności podawania zbyt wielu szczegółów technicznych. Po potwierdzeniu zmian instalator rozpocznie kopiowanie plików i jednocześnie poprosi o podanie informacji takich jak strefa czasowa, nazwa użytkownika, hasło i nazwa komputera.

Po zakończeniu wystarczy zrestartować komputer, wyjąć dysk USB, a pojawi się menu GRUB z opcjami dla Linuksa i Windowsa . Domyślnie system zazwyczaj uruchamia nowo zainstalowaną dystrybucję po krótkim oczekiwaniu, choć można to później zmienić.

Zainstaluj Linuksa z ręcznym partycjonowaniem (/, /home i swap)

Jeśli chcesz pójść o krok dalej i maksymalnie wykorzystać dysk, możesz ręcznie utworzyć partycje dla systemu Linux . Pozwala to oddzielić dane użytkowników od systemu, lepiej dopasować rozmiary, a nawet przygotować się do korzystania z wielu dystrybucji współdzielących ten sam katalog domowy.

W Ubuntu i podobnych dystrybucjach, wybierając typ instalacji, zamiast opcji automatycznej wybierz „Więcej opcji”, „Instalacja ręczna” lub coś podobnego . Zobaczysz wówczas ekran z listą dysków (sda, sdb itd.) i ich ponumerowanych partycji (sda1, sda2 itd.). Nazwy mogą się różnić, ale koncepcja jest ta sama.

Znajdź dysk, na którym zwolniłeś miejsce (blok oznaczony jako „wolna przestrzeń”) i po zaznaczeniu tego segmentu kliknij przycisk „Dodaj nową partycję”. Zazwyczaj będziesz chciał utworzyć co najmniej trzy partycje: główną (/), domową (/home) i przestrzeń wymiany.

Partycja główna to miejsce, w którym zostanie zainstalowany system operacyjny. Zazwyczaj zaleca się przydzielenie co najmniej 20–30 GB , jeśli nie instalujesz bardzo dużych plików, chociaż w przypadku większych dysków możesz przydzielić więcej, aby zapewnić sobie dużo miejsca. Typ partycji będzie podstawowy lub logiczny, w zależności od układu dysku, systemu plików EXT4 i punktu montowania (/).

Partycja wymiany działa jako rozszerzenie pamięci RAM po jej zapełnieniu i służy również do takich funkcji jak hibernacja. W systemach z 2 GB pamięci RAM lub mniejszą zaleca się, aby przestrzeń wymiany była dwukrotnie większa niż pamięć RAM, ale przy 8 GB lub większej ilości, 2-4 GB przestrzeni wymiany zazwyczaj wystarcza. W nowoczesnych dystrybucjach często używa się pliku wymiany zamiast partycji, ale klasyczne podejście nadal działa bardzo dobrze.

Na koniec utwórz partycję /home, na której będą przechowywane Twoje pliki osobiste (dokumenty, pobrane pliki, ustawienia użytkownika itp.). Możesz przeznaczyć na nią całą dostępną przestrzeń, ponieważ to właśnie w tym obszarze Twoje dane będą z czasem rosły najszybciej. Oddzielenie partycji /home jest bardzo praktyczne w przypadku ponownej instalacji lub zmiany dystrybucji bez konieczności przenoszenia plików.

Przed kliknięciem przycisku „Zainstaluj teraz” lub podobnego zapoznaj się dokładnie z podsumowaniem partycjonowania, sprawdzając, czy nie naruszasz partycji Windows i czy menedżer rozruchu (GRUB) zostanie zainstalowany na tym samym dysku, na którym znajduje się system UEFI/EFI , zwykle na pierwszym dysku (sda lub odpowiadającym mu wpisie EFI).

Podwójny rozruch w systemach Windows 10 i Windows 11

Ogólna procedura konfiguracji systemu z podwójnym rozruchem z systemem Windows 10 lub Windows 11 jest praktycznie taka sama : najpierw instaluje się system Windows, następnie Linuksa i pozwala programowi GRUB zająć się procesem rozruchu. Jednak system Windows 11 wprowadza pewne niuanse ze względu na swoje specyficzne wymagania.

W przypadku systemu Windows 10 wymagane są jedynie podstawowe wymagania: procesor 1 GHz, 2 GB pamięci RAM (64-bitowej) i odrobina miejsca na dysku, choć w praktyce do komfortowej pracy potrzeba znacznie więcej. Podczas instalacji należy jedynie zarezerwować miejsce na Linuksa lub zmniejszyć partycję później z poziomu systemu Windows, jak już widzieliśmy.

W systemie Windows 11, oprócz minimalnych wymagań dotyczących zasobów, Microsoft wymaga UEFI, Secure Boot i TPM 2.0 do oficjalnej instalacji. Nie uniemożliwia to uruchamiania dwóch systemów, ale stawia pewne warunki: dystrybucja Linuksa musi obsługiwać uruchamianie z Secure Boot, w przeciwnym razie konieczne będzie ręczne wyłączenie tej funkcji w oprogramowaniu układowym.

Po zainstalowaniu systemu Windows 11 proces instalacji Ubuntu lub innej dystrybucji Linuksa jest identyczny: należy utworzyć wolne miejsce, uruchomić system z rozruchowego dysku USB z Linuksem , postępować zgodnie z instrukcjami kreatora i wybrać opcję „Instaluj obok systemu Windows 11” lub ręcznie podzielić wolne miejsce. Po zakończeniu GRUB wykryje menedżera rozruchu systemu Windows i doda go do menu rozruchowego.

Jedyną osobliwością jest to, że po włączeniu szyfrowania dysku BitLocker w systemie Windows 11 za pomocą układu TPM, partycje Windows będą widoczne jako zaszyfrowane z poziomu Linuksa , co oznacza, że ​​nie będzie można uzyskać dostępu do ich plików bez klucza odzyskiwania. Jeśli planujesz współdzielenie danych między oboma systemami, najlepiej nie szyfrować głównego dysku Windows lub przynajmniej upewnić się, że będzie on dostępny tylko z poziomu samego systemu Windows.

Kiedy warto skorzystać z opcji Dual Boot i jakie są alternatywy?

Instalacja dwóch systemów operacyjnych na tym samym komputerze brzmi bardzo zachęcająco, ale warto się zastanowić, czy rzeczywiście jest to konieczne, czy też wystarczy lżejsze rozwiązanie . W przypadku podwójnego rozruchu można korzystać tylko z jednego systemu na raz, a przełączanie się między nimi wymaga ponownego uruchomienia.

Dual booting sprawdza się szczególnie dobrze, gdy potrzebujesz wykorzystać natywną wydajność sprzętu w obu systemach . Na przykład, jeśli intensywnie pracujesz z Linuksem (programowanie, administracja systemem, bezpieczeństwo), ale nadal potrzebujesz systemu Windows do niektórych komercyjnych programów lub gier, które nie działają tak dobrze na maszynie wirtualnej.

W przypadku sporadycznego użytkowania, bardzo wygodną opcją jest instalacja Linuksa na maszynie wirtualnej (VirtualBox, VMware itp.) z poziomu systemu Windows. Pozwala to na uruchomienie dystrybucji w oknie, udostępnianie folderów między systemami i uniknięcie zakłócania procesu rozruchu komputera. Należy jednak pamiętać o pewnym spadku wydajności, zwłaszcza w przypadku grafiki i wymagających zadań.

Inną alternatywą jest użycie formatów „Live”, które umożliwiają uruchomienie Linuksa z dysku USB bez konieczności modyfikowania dysku twardego. Jest to idealne rozwiązanie do szybkich testów, odzyskiwania danych lub eksperymentowania bez obaw, chociaż prędkość zapisu i trwałość danych są bardziej ograniczone, chyba że dysk USB zostanie specjalnie przygotowany.

Systemy Windows 10 i 11 zawierają również Podsystem Windows dla Linuksa (WSL) , który umożliwia uruchamianie dystrybucji Linuksa w systemie Windows bez konieczności uruchamiania dwóch systemów operacyjnych. Jest on idealny do pracy terminalowej i tworzenia oprogramowania, ale jeśli potrzebujesz pełnego interfejsu graficznego i klasycznego pulpitu Linuksa, nadal nie dorównuje on natywnie zainstalowanemu systemowi.

Typowe problemy w trybie podwójnego rozruchu i jak ich uniknąć

Łączenie dwóch systemów operacyjnych na tym samym komputerze może łatwo prowadzić do błędów rozruchu, konfliktów konfiguracji lub drobnych usterek . Znajomość typowych problemów pomoże Ci ich uniknąć lub szybko rozwiązać.

Jeden z najczęstszych problemów wynika z funkcji szybkiego rozruchu systemu Windows , czyli częściowej hibernacji, która zapisuje jądro na dysku zamiast całkowicie wyłączyć system. Przyspiesza to rozruch, ale w przypadku działania z innym systemem operacyjnym może powodować niespójności w partycjach NTFS i prowadzić do błędów podczas przełączania się z powrotem na system Windows z Linuksa lub uzyskiwania dostępu do jego dysków.

Zalecanym rozwiązaniem dla komputerów z podwójnym systemem operacyjnym jest wyłączenie opcji Szybkie uruchamianie w ustawieniach zasilania systemu Windows . W Panelu sterowania przejdź do Sprzęt i dźwięk > Opcje zasilania > Konfiguracja systemu i odznacz opcję „Włącz szybkie uruchamianie (zalecane)”. Zmniejsza to również ryzyko uszkodzenia danych, jeśli system Linux zapisuje je na partycjach systemu Windows.

Innym częstym scenariuszem jest sytuacja, gdy po aktualizacji systemu Windows system zmienia priorytet rozruchu w UEFI, a GRUB znika, uruchamiając bezpośrednio system Windows . W takich przypadkach menedżer rozruchu Linuksa zazwyczaj pozostaje nienaruszony, ale traci swój priorytet.

Aby to naprawić, przejdź do ustawień BIOS/UEFI i dostosuj kolejność rozruchu , aby priorytetowo traktować wpis dotyczący Linuksa lub menedżera rozruchu dystrybucji (często oznaczonego nazwą dystrybucji lub „ubuntu”). Jeśli GRUB jest rzeczywiście uszkodzony, możesz uruchomić system z aktywnego nośnika USB dystrybucji i ponownie zainstalować bootloader.

Możliwe jest również, że mieszając różne tryby rozruchu (jeden w UEFI, a drugi w Legacy), komputer może nie rozpoznać jednego z systemów. Dlatego podkreślamy, że należy używać tego samego trybu rozruchu dla obu : jeśli jeden jest już zainstalowany w UEFI, zainstaluj drugi również w UEFI, korzystając ze współdzielonej partycji EFI.

Wreszcie, nierzadko zdarza się, że podczas zmiany systemu operacyjnego między systemami Windows i Linux pojawia się różnica czasu. Linux zazwyczaj traktuje czas sprzętowy jako UTC, podczas gdy Windows traktuje go jako czas lokalny. Można to skorygować, zmieniając sposób, w jaki jeden z tych systemów obsługuje czas : na przykład w systemie Linux za pomocą polecenia `timedatectl setting local-rtc` lub w systemie Windows, dostosowując rejestr tak, aby interpretował zegar jako UTC.

Zarządzaj GRUB-em i rozszerzaj obsługę wielu systemów operacyjnych

Po uruchomieniu jednocześnie systemów Windows i Linux, często pojawia się potrzeba dostosowania GRUB-a lub dodania kolejnych systemów operacyjnych do menu rozruchowego . Menedżer rozruchu Linuksa jest pod tym względem bardzo elastyczny.

Z poziomu głównej dystrybucji zarządzającej procesem rozruchu można zaktualizować konfigurację GRUB za pomocą prostego polecenia w terminalu (na przykład `sudo update-grub` w Ubuntu i pochodnych). Wymusi to skanowanie wszystkich dysków, wykryje wszystkie zainstalowane nowe systemy operacyjne i automatycznie doda je do menu rozruchu.

Jeśli chcesz dostosować szczegóły, takie jak domyślny system rozruchowy, limit czasu menu lub kolejność wpisów, możesz edytować plik konfiguracyjny GRUB-a lub skorzystać ze specjalnych narzędzi graficznych dystrybucji. Zmiana domyślnego systemu jest tak prosta, jak modyfikacja indeksu wpisu lub użycie opcji, która wybiera ostatnio uruchamiany system.

W bardziej zaawansowanych konfiguracjach można nawet zainstalować systemy innych firm, takie jak wyspecjalizowane dystrybucje Linuksa (Kali, Tails itp.), na osobnych partycjach lub dyskach. Ogólnie zaleca się dalsze używanie bootloadera GRUB dystrybucji głównej jako huba, konfigurując dysk tej dystrybucji jako główne urządzenie rozruchowe i pozwalając mu wykryć i wyświetlić pozostałe.

Mimo wszystko, skonfigurowanie dobrze działającego systemu z podwójnym rozruchem Windows + Linux, z czystymi partycjami, kontrolą GRUB, wyłączonym szybkim rozruchem i kontrolą bezpiecznego rozruchu, jest znacznie mniej dramatyczne, niż mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka. Pozwala to w pełni wykorzystać możliwości sprzętu z dwoma natywnymi systemami operacyjnymi , zapewniając bezpieczeństwo danych i dając elastyczność wyboru systemu, z którym chcesz pracować przy każdym rozruchu.