Jak przekonwertować komputer na system Linux z dysku USB: kompletny przewodnik

Informatec Digital » Zasoby » Jak przekonwertować komputer na system Linux z dysku USB: kompletny przewodnik

Jeśli masz dość powolnego działania swojego komputera z systemem Windows i chcesz dać mu drugie życie, przekonwertowanie go na Linuksa poprzez uruchomienie z dysku USB to jedna z najlepszych decyzji. Możesz korzystać z niego tymczasowo, nie dotykając dysku twardego, lub całkowicie usunąć system Windows i zachować tylko Linuksa, zarówno na nowoczesnych, jak i bardzo starych komputerach.

Co więcej, jeśli interesuje Cię wolne oprogramowanie, instalacja dystrybucji takiej jak Linux Mint, Ubuntu lub Lubuntu to świetny sposób na rozpoczęcie nauki. Nie musisz być komputerowym guru : z pendrivem, odpowiednim obrazem ISO i narzędziami takimi jak Rufus, BalenaEtcher czy Linux Boot Disk Creator możesz mieć gotowy system w zaledwie kilka minut i uruchomić go na niemal każdym komputerze.

Co oznacza konwersja komputera z dysku USB na system Linux?

Kiedy mówimy o „przekształcaniu komputera w Linuksa z dysku USB”, tak naprawdę mamy na myśli dwa różne, ale powiązane ze sobą scenariusze: uruchomienie Linuksa bezpośrednio z dysku USB bez dotykania dysku twardego lub wykorzystanie tego dysku USB do zainstalowania Linuksa na dysku twardym i zastąpienia systemu Windows.

W pierwszym przypadku korzystasz z tak zwanego systemu USB Live lub przenośnego , który pozwala na posiadanie działającej instalacji Linuksa na dysku twardym, z Twoimi ustawieniami i programami, z możliwością rozruchu na niemal każdym komputerze. Po wyłączeniu komputera i odłączeniu dysku USB, komputer powraca do swojego oryginalnego systemu operacyjnego, zazwyczaj Windows 10 lub innej wersji.

W drugim przypadku ten sam dysk USB jest używany jako nośnik instalacyjny do przeprowadzenia czystej instalacji dystrybucji GNU/Linux na wewnętrznym dysku twardym. Ta metoda usuwa poprzedni system, pozostawiając Linuksa jako jedyny system operacyjny, bez konieczności uruchamiania dwóch systemów operacyjnych – idealne rozwiązanie, jeśli chcesz całkowicie usunąć system Windows z komputera.

Największą zaletą tego podejścia jest to, że możesz zacząć od wypróbowania Linuksa w trybie Live, nie ruszając niczego, zobaczyć, czy sobie poradzisz i sprawdzić, czy cały sprzęt działa (WiFi, dźwięk, grafika...), a następnie, gdy będziesz już przekonany, możesz przeprowadzić ostateczną instalację na dysku.

Zalety uruchamiania Linuksa na dysku USB w porównaniu z systemem Windows

Jedną z największych zalet posiadania Linuksa na dysku USB jest to, że możesz zabrać swoje środowisko pracy na dowolny komputer . Jeśli często korzystasz z komputerów znajomych, rodziny lub komputerów publicznych, uruchomienie własnej dystrybucji z własnymi programami i ustawieniami jest bardzo wygodne i oszczędza czas na konfigurowanie wszystkiego za każdym razem.

Istnieje również ważny czynnik bezpieczeństwa: jeśli chcesz pracować na komputerach publicznych lub w sieciach otwartych , korzystanie z własnego systemu USB zapewnia dodatkowy spokój ducha. Nie jesteś uzależniony od instalacji systemu Windows pełnej nieznanego oprogramowania, dziwnych pasków narzędzi przeglądarki czy podejrzanych konfiguracji; korzystasz z własnego, czystego systemu z własnymi narzędziami.

Inną częstą sytuacją jest sytuacja „eksperta komputerowego” w rodzinie. Kiedy znajomy prosi o pomoc z komputerem, który nie chce się uruchomić lub zachowuje się dziwnie, uruchomienie Linux Live z dysku USB w celu zdiagnozowania sprzętu lub odzyskania plików jest znacznie łatwiejsze niż walka z zepsutym systemem Windows.

I wreszcie, czysto praktyczna zaleta: nowoczesne dyski USB oferują więcej niż akceptowalną prędkość . Minęły czasy, gdy bootowanie z pendrive'a było torturą. Dzięki dobrej jakości dyskom można dziś uzyskać bardzo przyzwoitą wydajność do zadań biurowych, przeglądania stron internetowych, a nawet niektórych multimediów.

Wybór odpowiedniej dystrybucji Linuksa dla Twojego komputera

Podczas konwersji komputera na Linuksa z dysku USB, jedną z kluczowych decyzji jest wybór odpowiedniej dystrybucji. Nie wszystkie dystrybucje mają takie same wymagania ani nie są skierowane do tego samego typu użytkowników , dlatego należy dokonać mądrego wyboru, biorąc pod uwagę posiadany sprzęt i planowane zastosowania komputera. Aby uzyskać wskazówki, zobacz, jak wybrać dystrybucję dostosowaną do swoich potrzeb.

Jeśli Twój komputer ma mniej niż dziesięć, dwanaście lat i stosunkowo przyzwoitą specyfikację (kilka GB pamięci RAM, przyzwoity procesor), możesz pozwolić sobie na popularne i przyjazne dla użytkownika dystrybucje, takie jak Ubuntu, Linux Mint czy Manjaro. Oferują one atrakcyjne środowiska graficzne, obszerną dokumentację i fora pełne rozwiązań niemal każdego problemu.

W przypadku naprawdę starych komputerów, z ograniczoną pamięcią i przestarzałymi procesorami, najlepiej wybrać lekkie dystrybucje Linuksa. Na przykład Lubuntu, Puppy Linux i Bodhi Linux zostały zaprojektowane do działania na bardzo ograniczonych zasobach, nawet przy zaledwie 256-384 MB pamięci RAM w przypadku niektórych starszych wersji Lubuntu lub z procesorami 500 MHz.

Należy koniecznie sprawdzić minimalne i zalecane wymagania systemowe , a także dostępne środowiska graficzne na stronie internetowej każdej dystrybucji . Środowiska graficzne takie jak LXQt, Xfce czy MATE są zazwyczaj lżejsze niż KDE Plasma czy niektóre warianty GNOME, a różnica ta jest wyraźnie zauważalna na starszych komputerach.

Kolejnym ważnym kryterium jest fundament dystrybucji. Na przykład Lubuntu i Linux Mint wywodzą się z Ubuntu, które z kolei bazuje na Debianie . Oznacza to, że dziedziczą ogromny ekosystem pakietów, dobrą kompatybilność sprzętową i rozbudowane wsparcie online – bardzo przydatne na początku.

Dystrybucje dla początkujących, do grania i majsterkowania

Jeśli korzystasz z systemu Windows 10 i chcesz, aby Linux pozostał Twoim jedynym systemem operacyjnym bez większych problemów, Linux Mint i Ubuntu to zazwyczaj najlepsze rekomendacje . Nauka obsługi systemu jest łatwa, interfejsy intuicyjne, a proces instalacji bardzo przejrzysty.

Dla komputerów o skromniejszych wymaganiach, gdzie nadal zależy Ci na w miarę nowoczesnym środowisku, dobrym wyborem będą Lubuntu i Xubuntu . Systemy te są zgodne z filozofią Ubuntu, ale oferują lekkie pulpity, zużywające mniej pamięci RAM i procesora, co przekłada się na większą responsywność komputera.

Jeśli interesuje Cię świat gier, możesz pokusić się o użycie dystrybucji uniwersalnej, takiej jak Ubuntu, Linux Mint, a nawet Manjaro, i połączyć ją z narzędziami takimi jak Steam (z Protonem), Lutris czy Heroic Games Launcher. Do tego celu zalecana jest przyzwoita karta graficzna i dobrze obsługiwane sterowniki, ale sama dystrybucja nie wymaga niczego egzotycznego.

Z drugiej strony, jeśli chcesz dogłębnie poznać działanie Linuksa, pobawić się systemem i poeksperymentować z konfiguracjami niskiego poziomu, możesz zapoznać się z dystrybucjami takimi jak Arch Linux czy Debian w najczystszej postaci . Zakłada się jednak, że poświęcisz czas na czytanie dokumentacji i nie onieśmiela Cię wiersz poleceń.

Ważne jest również uwzględnienie swojego obecnego poziomu umiejętności: dla zupełnego nowicjusza najlepiej zacząć od czegoś prostego (Mint, Ubuntu, Lubuntu), a gdy już się z tym oswoisz, będzie czas na przejście do bardziej złożonych dystrybucji. Próba korzystania z Arch dla Linuksa pierwszego dnia jest jak próba nauki jazdy samochodem rajdowym.

Czym jest przenośny, trwały nośnik USB Live?

To, co widziałeś w bibliotece lub na zajęciach, kiedy ktoś podłącza dysk USB, uruchamia Linuksa, działa przez chwilę, a następnie komputer powraca do normalnego systemu operacyjnego Windows, to najprawdopodobniej Live USB z bootowalną dystrybucją Linuksa . W tym przypadku system nie jest instalowany na dysku twardym komputera, lecz uruchamia się bezpośrednio z dysku USB.

Ten tryb Live jest zazwyczaj przeznaczony do testowania dystrybucji, wykonywania zadań konserwacyjnych lub okazjonalnego używania. Istnieje jednak bardzo interesujący wariant: instalacje Live z trwałością . W takich instalacjach dysk USB rezerwuje część swojej pojemności na zapisywanie zmian, konfiguracji, programów i plików, tak jak w przypadku „normalnej” instalacji, ale na samym dysku USB.

Dzięki tej trwałości możesz zawsze mieć przy sobie swoje konto użytkownika, preferencje pulpitu i zakładki przeglądarki… bez konieczności ponownej instalacji lub konfiguracji przy każdym uruchomieniu . Dla tych, którzy często majstrują przy różnych komputerach, to prawdziwy ratunek.

Nie jest do tego potrzebny żaden specjalny sprzęt: praktycznie każdy komputer z możliwością rozruchu z USB będzie działał , o ile BIOS/UEFI pozwala na wybór dysku USB jako urządzenia rozruchowego. Należy jedynie rozważyć, czy płyta główna obsługuje UEFI z partycjami GPT, czy starszy BIOS z MBR, ponieważ podczas tworzenia dysku USB konieczne będzie wybranie odpowiedniego schematu partycjonowania.

Krótko mówiąc, ta „magiczna sztuczka”, która zdaje się przekształcać komputer w Linuksa bez dotykania dysku twardego, polega po prostu na uruchomieniu całego systemu operacyjnego z dysku USB . Po wyjęciu dysku i ponownym uruchomieniu, komputer ponownie uruchamia swój oryginalny system, jakby nic się nie stało.

Wymagania sprzętowe i materiałowe

Aby przekonwertować komputer na Linuksa z dysku USB, zarówno w trybie Live, jak i instalując system na dysku twardym, potrzebny jest dysk USB o pojemności co najmniej 4 GB . Obecnie bardziej wskazane jest użycie dysku o pojemności 16, 32, a nawet 64 GB, jeśli chcesz mieć stały system Live lub zainstalować wiele dystrybucji Linuksa.

Ważne jest również posiadanie innego komputera z dostępem do Internetu, z którego można pobrać obraz ISO wybranej dystrybucji Linuksa, a także narzędzia, które zostanie użyte do nagrania tego obrazu ISO na dysk USB (Rufus w systemie Windows, BalenaEtcher w systemie macOS, Boot Disk Creator w wielu dystrybucjach Linuksa).

Komputer, na którym będziesz używać lub instalować Linuksa, może być komputerem stacjonarnym lub starszym laptopem z systemem Windows. Ważne jest, aby obsługiwał rozruch z USB , co jest możliwe praktycznie w każdym komputerze z ostatnich 15-20 lat. W najgorszym przypadku będziesz musiał zmienić kolejność rozruchu w BIOS-ie/UEFI lub użyć skrótu klawiszowego, aby wybrać urządzenie rozruchowe podczas uruchamiania.

Przed przystąpieniem do ostatecznej instalacji, zwłaszcza jeśli zamierzasz całkowicie usunąć system Windows, konieczne jest wykonanie kopii zapasowej ważnych danych . Instalacja dystrybucji Linuksa na dysku twardym zazwyczaj wiąże się z formatowaniem partycji, więc wszystko, co nie zostanie zarchiwizowane na innym dysku, w chmurze lub na dysku USB, zostanie utracone.

Na koniec, jeśli w Twojej konfiguracji jest kilka dysków wewnętrznych (na przykład dwa dyski SSD i jeden HDD ), powinieneś wcześniej zdecydować, gdzie chcesz zainstalować system i jak zamierzasz ponownie wykorzystać lub sformatować pozostałe dyski, aby uniknąć niespodzianek podczas pracy z kreatorem instalacji.

Pobierz obraz ISO dystrybucji Linuksa

Sercem całego procesu jest obraz ISO dystrybucji Linuksa, której zamierzasz używać. Obraz ISO to plik zawierający wierną kopię zawartości płyty optycznej (czyli kompletnego instalatora systemu), który należy nagrać na dysk USB, aby stał się bootowalny.

Aby ją pobrać, wystarczy wejść na oficjalną stronę dystrybucji, znaleźć sekcję pobierania i wybrać odpowiednią edycję. Zazwyczaj dostępne są wersje 64-bitowe (AMD64), a w niektórych przypadkach także 32-bitowe . Jeśli Twój komputer jest stosunkowo nowy, prawie na pewno będziesz potrzebować wersji 64-bitowej; jeśli jest bardzo stary, sprawdź instrukcję projektu.

W przypadku Debiana często zaleca się pobranie obrazu ze środowiskiem graficznym i firmowym oprogramowaniem układowym, jeśli sprzęt wymaga sterowników płatnych (karty WiFi, karty graficzne itp.). Instalacja na standardowym Debianie może być nieco bardziej skomplikowana, dlatego początkujący powinni postawić na prostotę.

W przypadku dystrybucji takich jak Ubuntu czy Linux Mint zazwyczaj dostępnych jest kilka edycji, w zależności od środowiska graficznego (GNOME, Cinnamon, MATE, Xfce itp.). Wybierz tę, która najlepiej odpowiada Twoim potrzebom pod względem wyglądu i wydajności . Na przykład w Lubuntu zazwyczaj zobaczysz wyraźnie widoczną, lekką wersję przeznaczoną dla komputerów o niskim zapotrzebowaniu na zasoby.

Należy sprawdzić, czy plik ISO został poprawnie pobrany (projekty zazwyczaj publikują sumy kontrolne), chociaż w przypadku normalnego użytku domowego, jeśli pobieranie zakończy się bez błędów, to często wystarczy . Po pobraniu pliku ISO będzie można utworzyć rozruchowy dysk USB.

Utwórz bootowalny dysk USB za pomocą Rufusa, BalenaEtchera lub innych narzędzi

Po przygotowaniu obrazu ISO i podłączeniu dysku USB, kolejnym krokiem jest użycie narzędzia, które poprawnie zapisze obraz na dysku i uczyni go bootowalnym . W systemie Windows od lat popularnym programem jest Rufus, natomiast na macOS bardzo popularny jest BalenaEtcher, a wiele dystrybucji Linuksa oferuje kreator dysków bootowalnych.

Jeśli używasz systemu Windows, możesz pobrać Rufusa z oficjalnej strony internetowej. Po jej otwarciu zobaczysz pole wyboru urządzenia USB, kolejne pole wyboru obrazu ISO oraz kilka opcjonalnych parametrów. Najpierw upewnij się, że Twój dysk USB jest widoczny w sekcji „Urządzenie” (aby uniknąć uszkodzenia innego dysku), a następnie kliknij „Wybierz”, aby załadować obraz ISO pobranej dystrybucji Linuksa.

W sekcji „Schemat partycji i system docelowy” wybierz GPT i UEFI, jeśli komputer jest nowoczesny . Jeśli komputer jest starszy lub nie masz pewności co do jego trybu rozruchu, MBR zazwyczaj sprawdza się jako opcja awaryjna. Jeśli chodzi o system plików, FAT32 jest zazwyczaj najlepszym wyborem dla większości obrazów ISO i dla zapewnienia zgodności z UEFI, chociaż niektóre bardzo duże obrazy mogą wymagać NTFS.

Ciekawą cechą Rufusa jest to, że w niektórych dystrybucjach oferuje suwak „trwałości” . Pozwala on zarezerwować miejsce na dysku USB, gdzie zapisywane będą zmiany. Do lekkiego użytkowania (konfiguracja Wi-Fi, podstawowe modyfikacje) można przeznaczyć 2-4 GB; do regularnej pracy z dysku USB lepiej sprawdzi się 8-16 GB; a jeśli chcesz przechowywać większość plików na tym dysku USB, 20-30 GB na dysku 64 GB lub większym to odpowiednia ilość.

Po uruchomieniu procesu Rufus zazwyczaj ostrzega, że ​​pobierze wersje niektórych komponentów (takich jak Syslinux) lub pyta, w jakim trybie zapisać obraz. Zaakceptuj pobieranie po wyświetleniu monitu i wybierz „Tryb obrazu ISO”, gdy pojawi się możliwość wyboru trybu zapisu. Pamiętaj, że cała zawartość dysku USB zostanie skasowana.

Uruchamianie komputera z USB z systemem Linux

Teraz, gdy dysk USB jest gotowy, czas uruchomić z niego komputer. Po wyłączeniu komputera podłącz dysk USB do wolnego portu i włącz komputer, naciskając natychmiast klawisz wyboru urządzenia rozruchowego lub klawisz dostępu do menu rozruchowego. Zazwyczaj jest to klawisz F12, ale w zależności od producenta może to być również klawisz F1, F8, F9, F10, Esc, a nawet Tab.

Jeśli pojawi się menu szybkiego rozruchu, wybierz dysk odpowiadający Twojemu dyskowi USB i naciśnij Enter, aby kontynuować. W przeciwnym razie musisz wejść do BIOS-u/UEFI za pomocą klawisza F2, Delete lub innego klawisza , przejść do sekcji „Rozruch”, przenieść dysk USB na górę listy, zapisać zmiany i uruchomić ponownie.

Po uruchomieniu komputera z dysku USB zazwyczaj pojawi się menu powitalne lub kreator wyboru języka. Wybierz język za pomocą myszki lub klawiszy strzałek i naciśnij Enter . Następnie, w zależności od dystrybucji, możesz wybrać między wypróbowaniem systemu bez instalacji a przejściem bezpośrednio do instalacji.

W wielu dystrybucjach Ubuntu, uruchomienie w trybie Live uruchamia w pełni funkcjonalne środowisko graficzne. Można stamtąd przeglądać internet, odtwarzać multimedia, otwierać dokumenty i wiele więcej , nie zmieniając ani jednego bajtu na wewnętrznym dysku komputera. To idealny moment, aby sprawdzić, czy cały sprzęt działa poprawnie.

Gdy na pulpicie zobaczysz ikonę lub skrót z napisem takim jak „Zainstaluj Ubuntu”, „Zainstaluj Lubuntu” lub podobnym, będziesz wiedzieć, że masz możliwość trwałej konwersji komputera na Linuksa poprzez instalację systemu na dysku twardym, a nie po prostu za pomocą dysku USB.

Zainstaluj Linuksa jako jedyny system operacyjny (bez konieczności uruchamiania dwóch systemów)

Jeśli jesteś pewien, że chcesz, aby Linux był Twoim jedynym systemem operacyjnym, proces instalacji jest zazwyczaj dość prosty. Po otwarciu instalatora, najpierw ponownie pojawi się pytanie o język, a następnie o strefę czasową lub region. Wybierz kraj lub miasto , aby poprawnie skonfigurować godzinę, format daty i niektóre ustawienia regionalne. Jeśli wolisz korzystać z systemu Windows w konfiguracji z dwoma systemami operacyjnymi, zapoznaj się z instrukcją krok po kroku, jak zainstalować Linuksa obok systemu Windows.

Następnie należy zdefiniować układ klawiatury. W tym miejscu ważne jest, aby wybrać układ fizyczny, który faktycznie posiadasz: hiszpański, hiszpański międzynarodowy, angielski itd. Dzięki temu ñ, akcenty i symbole specjalne będą tam, gdzie powinny, lub będą pasować do Twojej klawiatury, jeśli nie ma na niej nadrukowanych niektórych znaków.

Najtrudniejsza część pojawia się, gdy instalator pyta, jak chcesz wykorzystać dysk. Aby usunąć system Windows i inne systemy operacyjne, zachowując tylko Linuksa, musisz wybrać opcję „Wymaż dysk” lub „Użyj całego dysku” . Spowoduje to sformatowanie wybranego dysku i utworzenie niezbędnych partycji dla dystrybucji.

Jeśli komputer ma wiele dysków (na przykład podstawowy dysk SSD, dodatkowy dysk SSD i dysk twardy), instalator wyświetli listę. Starannie wybierz dysk, na którym chcesz zainstalować Linuksa – zazwyczaj jest to dysk SSD, na którym zainstalowano system Windows. Pozostałe dyski nie muszą być koniecznie czyszczone na tym etapie, chyba że określisz inaczej. Możesz je jednak później sformatować z poziomu Linuksa, aby wykorzystać je jako dodatkową pamięć masową.

Po wybraniu strategii partycjonowania (wymazanie wszystkiego, użycie całego dysku itp.) kreator poprosi Cię o utworzenie konta użytkownika: nazwę konta, nazwę komputera i hasło . Możesz wybrać opcję automatycznego logowania, jeśli nie chcesz wpisywać hasła za każdym razem, choć nadal będzie ono potrzebne do zadań administracyjnych.

Przed zastosowaniem zmian instalator wyświetli podsumowanie planowanych działań: jakie partycje zostaną utworzone, które systemy zostaną usunięte i jak będzie wyglądał dysk. To ostatnia szansa, aby upewnić się, że przypadkowo nie usuniesz danych z innego dysku . Jeśli wszystko wygląda dobrze, potwierdź i pozwól systemowi wykonywać swoje zadania, aż pojawi się monit o ponowne uruchomienie.

Co dzieje się z pozostałymi dyskami wewnętrznymi podczas instalacji systemu Linux?

Jeśli Twój komputer ma kilka wewnętrznych dysków twardych, normalne jest zastanawianie się, co się z nimi stanie po zainstalowaniu Linuksa na dysku głównym. Podczas standardowej instalacji na jednym dysku, pozostałe dyski pozostają nienaruszone, chyba że wyraźnie określisz inaczej podczas ponownego partycjonowania. Innymi słowy, jeśli zainstalujesz system na dysku SSD 1, dysk SSD 2 i dysk twardy pozostaną niezmienione.

Jeśli jednak te dodatkowe dyski nadal zawierają dane systemu Windows, stare partycje NTFS i inne systemy plików , zapomniane systemy lub poprzednie instalacje, prawdopodobnie będziesz chciał je sformatować z poziomu systemu Linux, aby je wyczyścić i użyć ich do ogólnego przechowywania danych, tworzenia kopii zapasowych, folderów z grami lub czegokolwiek innego, co przyjdzie Ci do głowy.

W tym celu możesz skorzystać z narzędzi graficznych, takich jak GParted lub domyślnego menedżera dysków z nowej dystrybucji Linuksa. Wystarczy wybrać odpowiedni dysk, usunąć stare partycje i utworzyć nowe w preferowanym formacie (zazwyczaj ext4 dla danych w Linuksie). Unikaj dotykania dysku, na którym zainstalowany jest system operacyjny, chyba że masz absolutną pewność, co robisz.

Inną opcją jest użycie jednego z tych dysków do przechowywania folderu /home lub danych osobistych , co wyraźnie oddziela system od danych. Można to skonfigurować podczas instalacji (ręcznie tworząc partycje) lub później, przenosząc dane, choć w tym drugim przypadku należy zachować szczególną ostrożność.

W każdym razie kluczem jest to, że instalacja Linuksa nie oznacza bezmyślnego wyczyszczenia wszystkich dysków. Sformatowane zostaną tylko te dyski, na które wyraźnie wyraziłeś zgodę w kreatorze instalacji, więc poświęć dodatkową chwilę na dokładne zidentyfikowanie każdego dysku pod kątem pojemności i modelu.

Instalowanie Ubuntu lub Debiana na starym komputerze z systemem Windows

Jeśli Twoim głównym celem jest odświeżenie starzejącego się komputera, na którym system Windows już prawie nie działa, instalacja lekkiej dystrybucji, takiej jak Ubuntu z prostym środowiskiem graficznym, a nawet Debian ze zoptymalizowaną konfiguracją, może zdziałać cuda. ​​Chodzi o to, aby całkowicie zastąpić stary system i pozostawić Linuksa jako jedyny system operacyjny, zmniejszając zużycie zasobów i poprawiając wydajność.

W przypadku Ubuntu procedura jest bardzo podobna do opisanej wcześniej: tworzysz Live USB za pomocą Rufusa, uruchamiasz z niego system, wybierasz język, a na ekranie głównym masz opcje „Wypróbuj Ubuntu” lub „Zainstaluj Ubuntu”. Jeśli zdecydujesz się na wypróbowanie, dysk pozostanie nienaruszony; jeśli zdecydujesz się na instalację, kreator pozwoli ci usunąć system Windows i wykorzystać cały dysk.

Debian z kolei oferuje instalację graficzną, która, choć nieco bardziej stonowana, prowadzi użytkownika przez te same kroki: wybór języka, sieci, partycjonowania, użytkownika itd. Dla uproszczenia zaleca się zazwyczaj wybranie opcji „użyj całego dysku” i „wszystko na jednej partycji” , aby instalator mógł zarządzać alokacją miejsca. Jeśli potrzebujesz zastrzeżonego oprogramowania układowego (na przykład dla niektórych układów Wi-Fi), warto wcześniej pobrać plik ISO z tym oprogramowaniem.

W obu przypadkach należy zawsze pamiętać, że instalacja usunie zawartość dysku, na którym wybrano instalację . Dlatego przed uruchomieniem systemu z dysku USB zaleca się wykonanie kopii zapasowej ważnych dokumentów, zdjęć i innych plików na innym nośniku. Po tym procesie stary komputer, który wcześniej miał problemy z uruchomieniem systemu Windows, będzie miał nowoczesny, bezpieczny i znacznie lżejszy system Linux.

Po zakończeniu instalacji i ponownym uruchomieniu komputera, nowa dystrybucja uruchomi się automatycznie, bez wyświetlania systemu Windows. Następnie wystarczy zainstalować potrzebne aplikacje (przeglądarkę, pakiet biurowy, odtwarzacze multimedialne, klientów gier itp.) i przyzwyczaić się do nowego sposobu działania, który, jak się przekonasz, nie różni się aż tak bardzo.

Konwersja komputera na Linuksa z USB, czy to przy użyciu przenośnego systemu Live, czy instalując go jako jedyny system na dysku, otwiera wiele drzwi: możesz wydłużyć żywotność starego sprzętu, przenieść swoje środowisko pracy w dowolne miejsce, pomóc w naprawie komputerów innych osób, a przy okazji zanurzyć się w ekosystemie wolnego oprogramowania i nauczyć się zarządzać wydajnym i elastycznym systemem operacyjnym, który nie jest zależny od ograniczeń systemu Windows.